Przyprawy w Nepalu

Przyprawy w Nepalu

Sorry there has been a problem with your feed.

Zamiarem tego artykułu jest zaprezentowanie najczęściej używanych w Nepalu przypraw, typowych dla kuchni tego kraju, wraz z ich medycznymi właściwościami.

W tabelce ustawiłam je w porządku alfabetycznym według przyjętego w Polsce zapisu nazw. Nazwy nepalskie podałam tak, jak się je tutaj zapisuje – w angielskiej transkrypcji fonetycznej (poniżej podaję jak czytać nepalskie nazwy przypraw) – ponieważ w wielu przepisach tak właśnie je zapisywałam.

Nazwy wielu przypraw nałożyły się na siebie w toku przemian kulturowych i kulinarnych migracji, dlatego – na przykład – czarnuszka nazywana czasem jest “czarnym kuminem”, mimo że nie ma bliższego związku z rodziną kuminu. Dla ułatwienia porównań podałam w sąsiedztwie danej przyprawy jej znany w Polsce “odpowiednik”.
Transkrypcja fonetyczna nazw nepalskich:

“ch” czytaj jak “cz”
“j” czytaj jak “dź” lub “ź”
“y” czytaj jak “j”
“w” czytaj jak “u”

Polski EnglishNepaliLatin
chilli okrągłe / małeround chilliakhbare khursani / dalle khursani Capsicum annuum
chillichillikhursaniCapsicum annuum
cynamoncinnamondaal chiniCinnamomum tamala
cynamon cassiacinnamon cassia
kauloCinnamomum cassia
czarna sólblack saltkalo nun-
czarnuszkanigella seed / black caraway
kalonjiNigella sativa
glutaminian sodumonosodium glutamateajinaLaminaria japonica
gorczyca białamustard yellowsarsonBrassica alba, Sinapsis alba
gorczyca czarnamustard blackrayoBrassica nigra, B.juncea
imbirgingeradhuwaZingiber officinale
jimbujimbujimbuAllium
kardamon czarnyblack cardamonelaichi
Amomum cardamomum
kardamon zielonygreen cardamon / true cardamom
sukumel / hariyo elaichi
Elettaria cardamomum
kminek indyjskicarom seedsjwano / ajwain
Trachyspermum ammi
kminekcaraway-Carum carvi
kolendracorianderdhoniaCoriandrum sativum
kozieradkafenugreekmethiTrigonella foenum-graecum
kumin rzymskikuminjeeraCuminum cyminum
kurkumaturmericbesaarCurcuma longa
kurkumaturmericturmericCurcuma longa
liść laurowy indyjskibay leaftej pattaCinnamomum tamala
liść laurowy / bobkowybay leaf- Laurus nobilis
pieprz chiński/ syczuańskinepal pepper/ sichuan pepper
timmurZanthoxylum simulans
pieprz czarnyblack peppermrichPiper nigrum
pieprz długilong pepperpipliPiper longum
rzepak indyjskiindian rapetoriBrassica Campestris

 

CHILLI – Akhbare khursani
czyli małe, okrągłe nepalskie chilli. Akhbare khursani znane też jako dalle khursani, co znaczy chilli okrągła jest najostrzejszą przyprawą świata. W pełni dojrzałe owoce mają najczęściej kształt wielkości wiśni i są lśniącoczerwonego koloru. Uprawiane w gospodarstwach domowych w Nepalu i powszechnie stosowane jako przyprawa do daal i curry. Szczególnie chętnie stosuje się je w zimnych miesiącach zimowych.
Ta odmiana chilli nie jest dla ludzi o słabych nerwach, jednak wielu twierdzi, że gdy raz zakosztujesz – uzależnisz się od jej gorącego smaku.
Ten rodzaj chilli jest bardzo kosztowny i w sprzedaży może osiągać do 500rs za kg. Uprawiana może być gdziekolwiek, najlepiej jednak czuje się na glebach piaszczystych w klimacie umiarkowanie wilgotnym.

Właściwości medyczne khursani:

Zgodnie z wiedzą ajurwedyjską smaki ostre – w tym szczególnie chilli – mają wyjątkowe właściwości antyseptyczne. Ponadto jako że rozniecają tak zwany ogień trawienny i usprawniają trawienie – ostre smaki mają moc efektywnego wsparcia organizmu w walce z pasożytami, co jest bardzo ważne dla mieszkańców regionu w okresie monsunu.

 

CYNAMON – Dalchini
czyli cynamon rośnie dziko w średnich i wyższych partiach gór Nepalu. Nie jest on uprawiany w ilościach komercyjnych. Dla użytku domowego suszy się zebraną korę dziko rosnącego drzewa Cinnamomum tamala.
Smażone w głębokim oleju tradycyjne nepalskie “pączki” z mielonego ryżu zwane “Selroti” przygotowuje się z dodatkiem cynamonu. Zachowuje się on jak proszek do pieczenia powodując puchnięcie selroti w czasie głębokiego smażenia i utrzymując w całości formę pączka z dziurką.
W Nepalu twierdzi się, że kora drzewa Cinnamomum tamala daje “prawdziwy” cynamon, w przeciwieństwie do popularnego cynamonu “cassia” pochodzącego z Chin, czy cynamonu cejlońskiego.

Właściwości medyczne dalchini:
Korę i liście stosuje się do zwalczania biegunki i zapalenia okrężnicy oraz niektórych innych dolegliwości trawiennych, kontrolowania nudności i wymiotów, a także ściągająco i pobudzająco.

 

CYNAMON CASSIA – Kaulo
znany jako cynamonCassia”, rośnie dziko w całym regionie Himalajów, podobnie jak drzewa dalchini, na tych samych wysokościach. W Nepalu jednak Kaulo rzadko stosuje się jako przyprawę.

 

CZARNA SÓL – Black salt
inaczej Kala namak, kalo nun, bira nun czyli czarna sól himalajska wydobywana jest w postaci różowo-brązowych kryształów i proszkowana do postaci regularnej soli o specyficznym jasnobrązowym kolorze. Kalo nun posiada intensywny żelazisto-siarkowy zapach i posmak, co powoduje, że w odpowiednich ilościach nadaje potrawie interesującego smaku. Doskonale komponuje się w sałatkach. Stosowana przez wegan w połączeniu – na przyklad – z tofu może być substytutem kurzego jajka.

Właściwości medyczne kala namak:
Kala namak jest uważana za przyprawę chłodzącą w medycynie ajurwedyjskiej
i często jest stosowana jako środek przeczyszczający i poprawiąjacy trawienie.
Dowiedziono także, że czarna sól himalajska leczy wole tarczycowe.
Uważa się też, że łagodzi kołatanie serca i ma moc wycofania ataków histerii.
Do tej pory kala namak jest – w połączeniu z innymi składnikami roślinnymi i mineralnymi – używana jako pasta do zębów.

 

CZARNUSZKA – Kalonji
Nigella sativa – czyli czarnuszka. Nasiona czarnuszki są powszechnie stosowane jako przyprawa w Indii, Nepalu i krajach Środkowego Wschodu. Czarne, trójkątne nasionka Nigella sativa przypominają w smaku połączenie cebuli, oregano i czarnego pieprzu.
Prażonych nasion używa się do przyprawiania curry i warzyw. W przepisach z użyciem jedynie drobiu, owoców, warzyw i sałat można ją stosować zamiast pieprzu czarnego.

Właściwości medyczne kalonji:
Czarnuszkę stosuje się jako antidotum na efekty uboczne chemioterapii.
Kalonji przyczynia się do obniżenia poziomu cholesterolu we krwi.
Stosowana jest w przewlekłej astmie, zatruciu nerek i wątroby,
oraz w dolegliwościach skórnych, jak np. trądzik młodzieńczy,
a także w przeziębieniu, jako środek przeciwbólowy, przeciwgorączkowy i przeciwzapalny.

GLUTAMINIAN SODU – Ajina
Może wydawać się zaskakującym napotkanie produktu znanego u nas jako E621 w katalogu przypraw, z których wiele ma zastosowanie lecznicze.  Jednak katalog ten ma przede wszystkim na celu udzielenie wsparcia osobom badającym kuchnię orientalną na swój użytek.  A ajina – dostępna we wszystkich nepalskich sklepach i sklepikach –  jest w tej kuchni powszechnie używana przyprawą i pominięcie jej byłoby grubym nieporozumieniem.
Ajina przybyła do Nepalu dzięki napływowi kultury chińskiej i tybetańskiej. Chińczycy z kolei zaczęli stosować tę przyprawę w następstwie od Japończyków,  którzy to właśnie są pierwotnym wynalazcą produktu. Po raz pierwszy została ona przez nich pozyskana ponad 100 lat temu z wodorostu gatunku Laminaria japonica. Potem produkcję monosodium przejęła japońska korporacja pod nazwą Ajionomoto…. skąd też wzięła się stosowana w całej Azji nazwa przyprawy.
Niepowtarzalny smak jodu do tej pory – w połączeniu z innymi przyprawami –  jest synonimem kuchni orientalnej.  Ajina przypomina na pierwszy rzut oka sól lub cukier, jednak niektóre kryształki produktu są wyraźnie podłużne. Podobnie w smaku jest wyraźnie słona… ale jest tam coś jeszcze.
Powszechnie dostępna na rynku w maleńkich saszetkach po 10 rs jest stosowana przez wiele gospodyń domowych do przyrządzania różnego rodzaju potraw, w tym obowiązkowo do curry w ilości małej szczypty na cały garnek potrawy.
W niektórych zachodnich krajach sprzedaż monosodium jest zakazana ze względu na rzekomą szkodliwość produktu. Jednak jednocześnie w tych samych krajach używa się jej szeroko do produkcji gotowych artykułów spożywczych zawierających ponadto wiele innych syntetycznych składników.

Właściwości ajina:
Niektórzy twierdzą, że szkodliwość glutaminianu sodu jest mitem zbudowanym przez środowiska „antyazjatyckie”… Zdecydujcie sami.

GORCZYCA – Rayo/ Sarson 
czyli gorczyca. W Nepalu jest ważnym składnikiem różnego rodzaju curry mięsnych i warzywnych. W regionie Kathmandu nieodzowna do przyrządzania popularnej nepalskiej zupy –  jhol momo – do której nasiona najpierw są prażone, potem mielone. Surowa, nieprażona gorczyca ma ostry smak, który znamy z naszej musztardy. Prażona jest delikatna, lekko chrupiąca i – zależnie od rodzaju – nadaje potrawom delikatny posmak przypominając trochę mak. Gorczyca ma właściwości konserwujące i przeciwutleniające, dlatego często stosowana jest do przyrządzania różnego rodzaju pikli.
Na zdjęciu porównawczo zamieściłam nasiona Tori, czyli rzepaku indyjskiego, które są stosowane tu podobnie jak gorczyca. W zasadzie wielu sprzedawców nie odróżnia tych gatunków i wszystkie te nasiona łącznie zwane są gorczycą. Na obrazku od góry – sarson i z kierunkiem pisania w języku polskim: tori, czyli rzepak oraz rayo, czyli gorczyca czarna.

Właściwości medyczne gorczycy:
Powszechnie znane są jej właściwości przeciwzapalne i rozgrzewające. Popularny,  szczególnie w sezonie zimowym jest olej z gorczycy stosowany w kulinariach, ale też jako rozgrzewający kosmetyk.

IMBIR – Adhuwa
czyli nepalski imbir rośnie w wysoko położonych regionach Himalajów, dzięki czemu ma rzeczywiście unikalny smak i aromat. Poza tym imbir jest powszechnie uprawiany na całym świecie. Adhuwa imbir jest bardziej włóknisty, niż jego nizinny krewny i nie można uzyskać z niego większych ilości oleju i oleożywicy, co zniechęciło producentów do przetwarzania himalajskiego imbiru droga destylacji parowej. Ponieważ Nepal otoczony jest lądem, dlatego eksport imbiru do krajów innych niż Indie wydaje się być szczególnie nieopłacalny.
Około 20 tysięcy hektarów ziemi uprawnej w całym Nepalu przeznaczone jest na uprawę adhuwa z wynikiem około 255 tysięcy ton metrycznych. Tym samym Nepal jest czwartym największym na świecie producentem imbiru po Indii, Chinach i Indonezji.
Ginger wziął swoja nazwę z sanskryckiego zwrotu “stringa-vera”, znaczącego “posiadający ciało podobne do rogu”. Imbir jest najbardziej podstawową przyprawą w kuchni indyjskiej i nepalskiej. Używa się go w różnych postaciach: cały świeży korzeń, suszony korzeń, imbir w proszku, imbir marynowany lub konserwowany.

Właściwości medyczne imbiru:
Najbardziej znany jako skuteczne lekarstwo jest w dolegliwościach trawiennych – na całym świecie powszechnie pije się herbatkę imbirową. Poprzez zwiększenie produkcji płynów trawiennych i śliny, imbir pomaga złagodzić niestrawność, wzdęcia, biegunkę i skurcze żołądka.
Stosowany także jako środek przeciw nudnościom – na chorobę lokomocyjną i poranne mdłości.
Zwalnia także objawy osób cierpiących na reumatoidalne zapalenie stawów i dyskomfort mięśni.
Korzeń imbiru może być również używany do złagodzenia gorączki przez rozgrzanie ciała i zwiększenie pocenia.

JIMBU
czyli połączenie kilku wysokogórskich odmian cebuli. To przyprawa stosowana szeroko w całym Nepalu a także indyjskich Himalajach. Uprawiana w wysokich partiach gór, sprzedawana w dużych miastach najczęściej przez Tybetańczyków.

Stosowana w kuchni do przyrządzania sosów mięsnych i warzywnych, curry, daal i pikli. Przyprawa z wyglądu przypomina suszone siano. Przygotowywana jest z mieszanki lancetowatych liści kilku odmian cebuli. Z jej zastosowaniem możemy spotkać się stołując się w jednym z wielu barów prowadzonych przez Sherpów lub Tamangów w regionie Boudanath w Kathmandu.

 

KARDAMON CZARNY – Alaichi
znany też jako kardamon czarny / brązowy lub kardamom, albo też kardamon duży jest główną w Nepalu przyprawą uprawianą dla eksportu. Pochodzi on z Himalajów w regionie Nepalu i Sikkimu i swoim specyficznym smakiem zdobył sobie sławę “Królowej Przypraw”. W rzeczywistości – zaraz po szafranie i wanilii – kardamon jest trzecią najdroższą przyprawą świata.
Na całym świecie istnieje 16 rodzajów kardamonu; pięć z nich należy do rodzaju czarny kardamon i są one uprawiane w całym Nepalu. Odmiany te znane są pod nazwami Ramsey, Golsey, Sawney, Chibesey i Dammersey.
Olej kardamonowy jest cennym składnikiem w przygotowywaniu potraw, perfum, lekarstw, zdrowej żywności i napoi. Większość nepalskiego eksportu kardamonu jest przeznaczona dla Indii i Pakistanu.
Kardamon jest owocem rośliny z rodziny Zingiberaceae. Jego strąki nasienne mają smak silnie przypominający kamforę. Są one używane jako przyprawa tak samo, jak w Indii, tam jednak smak i aromat kardamonu znacznie różni się od nepalskiego. Używany jako podstawowy składnik indyjskich i nepalskich mieszanek przypraw, takich jak garam masala, która zawiera – prócz kardamonu – nasiona kolendry, pieprz czarny, goździki, cynamon. Ponadto kardamon doskonale komponuje się z ryżowymi potrawami oraz curry na bazie mięsa i warzyw.

Właściwości medyczne kardamonu:
Powszechnie stosowany w infekcji zębów i dziąseł,
przekrwieniu płuc i gruźlicy płuc,
zapaleniu powiek,
a także zaburzeniach trawiennych i braku apetytu.

 

KMINEK INDYJSKI – Jwano
inaczej carom seeds, ajwan, bishop’s weed, w Polsce znany jest jako kminek indyjski. Również stosowany powszechnie w Nepalu jako przyprawa do potraw.
Zbliżony wyglądem do kuminu rzymskiego, jednak mniejszy, bardziej owalnego kształtu. Aromat jwano przypomina nieco anyż i oregano oraz tymianek, dzięki wysokiej zawartości substancji o nazwie thymol, jest jednak bardziej subtelny od niego w smaku. Stosowany nawet w małej ilości może znacznie zdominować potrawę. Smak jest gorzki, lekko ostry.

Właściwości medyczne jwano:
Jwano posiada szczególne właściwości wzmacniające, które od dawna wykorzystuje się przyrządzając napój lub zupę pod nazwą “jwano ko jhol”. Stało się tradycją podawanie takiego posiłku kobiecie tuż po urodzeniu dziecka oraz w czasie połogu, a także dzieciom chorym na przeziębienie i ogólnie wszystkim w czasie miesięcy zimowych.
Zawarty w jwano thymol w połączeniu z niektórymi innymi substancjami zawartymi w roślinie daje szczególne właściwości antyseptyczne i przeciwgrzybicze.
Wierzy się, że jego konsumpcja poprawia laktację, leczy kaszel i przeziębienie oraz pomaga utrzymać ciepło ciała w trudnych miesiącach zimowych podczas długiego dnia pracy na zewnątrz.

 

KOLENDRA – Dhonia
albo dhania, po polsku kolendra jest uprawiana w przydomowych ogródkach na użytek własny w całym Nepalu, a także w ilościach komercyjnych, do sprzedaży na rynkach miejskich.
Zarówno ziela kolendry jak i nasion używa się powszechnie w wielu potrawach, szczególnie z zastosowaniem kurczaka lub innego mięsa. Ziele, korzeń i nasiona kolendry dają jedna z podstawowych przypraw w indyjskiej i nepalskiej kuchni.

Właściwości medyczne kolendry:
Kolendry, zarówno nasion, jak i ziela uzywa się do zwalczania wysypki i owrzodzenia jamy ustnej ,
powszechnie stosuje się go w diecie cukrzyków,
jest bardzo pomocny w obniżaniu poziomu cholesterolu.
W tradycyjnej medycynie kolendry używa się, aby zbić gorączkę. Może też być pomocna w zwalczaniu pasożytów układu pokarmowego.

 

KOZIERADKA – Methi
czyli fenugreek, po polsku kozieradka. Nasiona mają jasnobrązowy, lekko błyszczący, prawie żółty kolor i kuboidalny kształt. Świeże ziarna są bardzo gorzkie w smaku. Aby zniwelować ich gorzki smak i wyciągnąć specyficzny aromat, należy je prażyć lub smażyć jedną lub dwie minuty. W Nepalu bardzo często dodaje się tą przyprawę do potraw mięsnych i warzywnych.
Właściwości medyczne methi:
W tradycyjnej medycynie fenugreek stosuje się w celu poprawienia trawienia i pobudzenia pracy jelit,
redukcji poziomu cukru we krwi u diabetyków.
Tradycyjnie używa się go aby wywołać poród i stymulować laktację.

 

KUMIN RZYMSKI – Jeera
czyli kumin rzymski jest przyprawą uzyskiwaną z małej rośliny baldaszkowatej, z tej samej rodziny co pietruszka. Dostępna jako suszone ziarna lub w postaci mielonej na brązowo-zielony proszek. Kumin dodaje potrawom intensywny i ciężki, dość ciepły, ostro-słodki aromat. Stosowany w ziarenkach wymaga wstępnej obróbki termicznej, zazwyczaj na początku przyrządzania potrawy.

Właściwości medyczne jeera:
Nieoceniony w biegunce i przy wzdęciach,
oraz przy niestrawności i porannych mdłościach.
Skuteczny w leczeniu zespołu cieśni nadgarstka.
Powszechnie stosowany w przyrządzaniu pobudzającej herbaty w niektórych partiach Nepalu i północnych Indii.

 

KURKUMA – Turmeric
czyli kurkuma ma gorzki, lekko pieprzny i ciepły posmak, jasnożółty kolor i jest znana jako jeden z głównych składników dowolnego curry. Curcuma longa ma długą historię zastosowania w nepalskiej medycynie.
W Indiach i Napalu kurkuma jest szeroko uprawiana i powszechnie używana we właściwie każdej mięsnej czy warzywnej potrawie, głównie ze względu na jej wspaniałe właściwości medyczne oraz lśniący złocisty kolor.

Właściwości medyczne kurkumy:
Powszechnie używana od stuleci w indyjskim, chińskim i nepalskim systemach medycznych jako środek antybakteryjny i przeciwzapalny.
Pomaga także w następujących dolegliwościach:
stany zapalne wątroby i nerek, wzdęcia, kolka, krew w moczu, bóle menstruacyjne, krwotoki, krwiaki, ból zęba, ból w klatce piersiowej.
Inne korzyści płynące również ze stosowania kurkumy to:
dezynfekcja cięć i oparzeń,
zwalczanie reumatoidalnego zapalenia stawów,
zapobieganie rakowi i zmniejszanie ryzyka białaczki u dzieci.
W połączeniu z kalafiorem – na przykład w nepalskiej potrawie Bhuteko Kauli – ma moc zapobiegania, a nawet wycofania raka prostaty.

 

KURKUMA – Besaar,
nepalski odpowiednik kurkumy, podobnie jak imbir rośnie tylko w regionie Himalajów i podobnie jako on posiada swój unikalny aromat, ceniony na całym świecie. Besaar nie jest w Nepalu uprawiany komercyjnie, ale wielu ludzi we wsiach uprawia ją na użytek domowy.
W kuchni nepalskiej besar powszechnie używany jest również jako konserwant. Starty na proszek stosuje się przy robieniu pikli a także marynowaniu świeżego mięsa.
Tak jak i dla celów kulinarnych, besar jest powszechnie używany również i w medycynie ajurwedyjskiej.

Właściwości medyczne besaru:
Besar, tak samo zresztą jak i inne odmiany kurkumy jest naturalnym antyseptykiem. Od stuleci stosuje się go w dezynfekcji cięć i oparzeń. Maść zrobiona na bazie besaru bywa stosowana także w leczeniu ospy wietrznej i różnego pochodzenia wysypki.
Zastosowanie besaru przyspiesza trawienie treści żołądkowych, a także redukuje wysoki poziom cholesterolu. Standardowo, w potrawach nepalskich mających zazwyczaj wysoką zawartość tłuszczu, besar wydaje się być niezbędny.
W Indii kurkumę stosuje się w przygotowywaniu pasty “haldi”, którą nakłada się na skórę panny młodej, aby uczynić ją bardziej promienną i piękną. Podobnie, w czasie nepalskiego wesela proszek z besaru służy do przyrządzenia pasty “bukra”.
Besaar i kurkuma należą do tej samej rodziny co imbir.

 

LIŚĆ LAUROWY INDYJSKI – Tej patta
czyli liść laurowy indyjski powszechnie stosowany w całej południowo-wschodniej Azji. Używa się go tak samo, jak znanego w Polsce liścia bobkowego, pochodzącego oryginalnie z regionu Morza Śródziemnego, chociaż aromat i wygląd tych dwóch gatunków znacznie się różnią. Liść bobkowy wydaje się być krótszy i ma kolor zazwyczaj jasnozielony, z jedna długą żyłą i odchodzącymi bocznymi żyłkami, podczas gdy liść tej patta ma trzy żyłki biegnące wzdłuż liścia, oliwkowozielonego koloru. Tej patta dodaje potrawom lekko cynamonowy aromat, liść bobkowy zaś przypomina bardziej połączenie limonki i sosny. O różnicy smaków dobrze pamiętać w czasie gotowania – w przepisach często podawałam tej patta i bobkowy jako alternatywę, pozostawiając wybór gustom gotujących czytelników.

 

PIEPRZ DŁUGI – Pipli
pieprz długi, czyli long pepper na podobny smak, choć nieco ostrzejszy do swojego bliskiego krewnego – nasion Piper nigrum, z którego uzyskuje się pieprz czarny, zielony i biały.
Owoc pipli składa się z wielu drobnych owoców – każdy o wielkości maku – osadzonych na powierzchni kwiatu o kształcie stożka. Podobnie jak Piper nigrum, pipli zawiera alkaloid piperyny, co przyczynia się do jego ostrości.
Obecnie długi pieprz, ani jego szczególne właściwości medyczne są na Zachodzie praktycznie nieznane, stosuje się go tylko w krajach Azji południowo-wschodniej.

Właściwości medyczne pipli:
Pieprz długi zawiera związek zwany piperlongumine, który wykazał do tej pory szczególną aktywność w kierunku zwalczania raka piersi, prostaty, jelit, płuc, żołądka i guzów mózgu.

 

PIEPRZ SYCZUAŃSKI – Timmur
po polsku pieprz syczuański jest dziko rosnącą w Nepalu przyprawą. Powszechnie występuje wszędzie w nepalskich górach. Chociaż przypomina wyglądem ziarenka pieprzu czarnego, nie należy do tej samej rodziny. Gatunek Zanthoxylum simulans jest płożącym się krzewem lub niewysokim drzewem osiągającym do 7 m wysokości.

Właściwości medyczne timmuru:
Kora, owoce i nasiona są powszechnie stosowane w miejscowym systemie medycyny jako środek wiatropędny, przeciwbólowy i poprawiający trawienie.
Owoce i nasiona są stosowane jako aromatyczny tonik w gorączce i niestrawności.
Wyciąg z owoców uważa się za skuteczny w zwalczaniu robaków jelitowych.
Ze względu na jego właściwości dezynfekujące i antyseptyczne, owoce są wykorzystywane w leczeniu problemów stomatologicznych, balsamem zaś leczy się świerzb.
Wykorzystuje się także antyseptyczne i dezynfekujące olejków eterycznych zrobionych na bazie timmuru.
Kora jest w smaku ostra i stanowi składnik proszku do czyszczenia zębów.

RZEPAK INDYJSKI – Tori
Na całym świecie hodowany dla pozyskania oleju rzepakowego. Ponadto w Nepalu uprawia się go dla pozyskania rayo ko saag – zielonych liści Rayo – z których przyrządza się jeden z bardziej poularnych saag – zielonych sosów.

Właściwości medyczne rayo są podobne do innych nasion z grupy Brassica, ogólnie zwanych gorczycą, którą opisałam wyżej.

 

Prócz najczęściej stosowanych wymienionych powyżej przypraw Nepalczycy bardzo często doprawiają potrawę dodatkowo jeszcze Masalą czyli daną mieszanką przyprawową.

Niektóre Masala opisuję NA KOLEJNEJ STRONIE.

Artykuły powiązane

Zostaw komentarz

Войти с помощью: