Indie III: osiem sióstr północnowschodnich

Indie III: osiem sióstr północnowschodnich

Północnowschodni kraniec stanu West Bengal obejmuje korytarz prowadzący do jeszcze kilku indyjskich stanów leżących w dorzeczu rzeki Bramhaputra.

Znajduje się tam Siliguri – miasto będące węzłem komunikacyjnym dla podróżujących do wszystkich okolicznych państw – Nepalu, Bhutanu, Bangladeszu, Myanmaru a także do Ośmiu Sióstr – 8 wschodnich stanów Indii. Należą do nich – Sikkim, Assam, Arunachal Pradesh, Nagaland, Manipur, Mizoram, Tripura, Meghalaya. Wschodnie stany Indii charakteryzują się wysoką wilgotnością, ten obszar stanowi dorzecze Brahmaputry.

Stan Assam ma stosunkowo wyższe roczne opady deszczu w porównaniu do innych stanów. Wody te zasilają Brahmaputrę, jej dopływy i jeziora w dorzeczu. Na rzece Brahmaputra leży Majuli – największa na świecie wyspa rzeczna zamieszkana przez ludzi. Ich domy są przystosowane do corocznego zalewania terenów przez monsun, a gospodarka opiera się głównie na rybołówstwie. W dole rzeki, poniżej Majuli, w pobliżu miasta Guwahati leży jeszcze najmniejsza na świecie zamieszkana wyspa, Umananda Island. Znajduje się na niej niewielka świątynia Shivy z XVII wieku a także liczne rzeźby skalne. Umananda jest miejscem zamieszkiwania golden langur – zagrożonego gatunku naczelnych. Stolicą Assamu jest Dispur, a językiem urzędowym assamese. Ponadto miejscowi posługują się językiem bodo oraz bengali.

Meghalaya została wydzielona w 1972 roku ze stanu Assam. Językiem urzędowym jest angielski, funkcjonuje tam też 6 innych języków regionalnych.

Tradycją jest struktura społeczna oparta na matrylinearnym systemie pokrewieństwa, co obecnie występuje tylko w kilku miejscach na Ziemi. Każde z trzech plemion żyjących dziś w Meghalaya ma swoja własna kulturę, zwyczaje, język i tradycyjne stroje.
Region stanowi główne centrum logistyczne handlu z Bangladeszem. Zalesienie obejmuje niemal 70 % terytoriów stanu z licznymi rzadkimi gatunkami roślin oraz rzadko spotykanym gatunkiem nietoperza, pawia i gibbona, czerwona pandą oraz – między innymi – niedźwiedziami i słoniami. Meghalaya została zdefiniowana jako najbardziej mokre miejsce na ziemi – jej silnie zalesione, wiecznie zamglone wzgórza nazywane są przez Anglików Szkocją Wschodu.

Stan oferuje liczne atrakcje typu sporty wodne i wyprawy speleologiczne w obrębie wzgórz w obszarze Cherrapunji, stolicy turystycznej regionu położoną 50 km od stolicy stanu Shilong. Cherrapunji jest znane także z licznych mostów uformowanych z żyjących korzeni pewnej odmiany fikusa. Meghalaya obfituje także w atrakcje takie jak gorące źródła o silnie leczniczych właściwościach i liczne wodospady, jaskinie i jeziora.

Nagaland – jeden z najmniejszych stanów Indii – jest szczególny ze względu na wielość różnych plemion zamieszkujących region. Liczbę plemion zdefiniowano na 16, jednym z najbardziej znanych jest plemię Sumi. Podobnie jak inne plemiona w tym regionie podtrzymywali do XIX wieku rytualne praktyki łowców głów. Wielu starych wojowników plemiennych szczyci się tatuażami mówiącymi o liczbie zdobytych głów. W niektórych regionach aż do tej pory praktykują oni swoją wersja szamanizmu czcząc siły natury, większość plemion jednak uległa chrześcijańskim misjonarzom. Obecnie prawie 90 procent ludności to chrześcijanie baptyjscy.

Z dawnych tradycji plemiennych kultywowane są głownie festiwale odbywające się z okazji zakończonych żniw lub innych wydarzeń sezonowych albo rocznic zwycięstwa. W sumie świąt i festiwali jest w Nagaland tyle, że został on obwołany festiwalową stolicą Indii. Imprezy festiwalowe obejmują konkursy jedzenia wieprzowiny, jedzenia chilli, pokazy połykaczy ognia, zapasy… niektóre z tych konkurencji są pozostałością po niedawnych walkach śmiałków na śmierć i życie – mających przynosić chwałę zwycięzcy – odbywających się na arenie w obrębie wsi. Dawne tradycje plemienne, spektakularne imprezy organizowane przez ludzi w swych tradycyjnych strojach, rękodzieło, folklor muzyczny i taneczny – w tym plemienne tańce wojenne – a także bogactwo natury stanowią bazę turystyki w Nagaland. Stolicą stanu jest Kohima, językiem urzędowym jest angielski.

Manipur, region zwany również Kanglei zamieszkuje ludność kilku plemion, z których Meitei stanowi największą grupę etniczną. Językiem urzędowym stanu jest meitei (inaczej manipuri) oraz angielski, oprócz tego w użyciu jest około 30 dialektów.  Jest też spore zróżnicowanie religijne: 80 procent ludności to – w podobnej liczbie – hinduiści i chrześcijanie. Niektóre tradycyjne plemiona wyznają antyczny odłam animizmu – Sanamahizm – czcząc głownie słońce jako Sanamahi. W obrębie fortu Kangla w Imphal można zobaczyć świątynię Sanamahi.

Stolicą Manipuru jest miasto Imphal. 43 km od Imphalu leży jezioro Loktak, zasilane wodami strumieniowymi. Brzegi jeziora, a także liczne wyspy zamieszkuje ludność trudniąca się rybołówstwem. Wiele wysp jest wyspami pływającymi, zamieszkanymi okresowo przez Ludzi Jeziora, zajmujących się hodowlą lotosa.  Niektóre z wysp to naturalnie rozrośnięte duże rośliny wodne, inne zaś zostały wytworzone sztucznie, by ułatwić rybołówstwo. Bazę gospodarki Manipuru stanowi także pobliska elektrownia wodna. Część wybrzeża obejmuje Park Narodowy Keibul Lamjao który jest ostatnim stanowiskiem jelenia sangai deer zagrożonego wyginięciem.

Manipur ma swoją specyficzną kulturę obejmującą sztukę teatralną, muzykę, specyficzne instrumenty muzyczne, antyczny taniec jagoi oraz sport będący połączeniem zapasów, hokeju i tradycyjnych gier plemiennych. W ciągu roku odbywa się kilka festiwali, innych niż w pozostałych stanach.

Tripura posługuje się głównie językiem bengali oraz regionalnym kokborok używanym w obrębie ludności plemiennej. Wśród mniejszości funkcjonuje też dziewięć innych języków. Stolica mieści się w położonej na równinach Agartali. Miasto znane jest z licznych odmian owoców sezonowych, otoczone przez sady wyjątkowo soczystych pomarańczy, litchi, cashew i ananasa.

Stan obejmuje pięć masywów górskich: Boromura, Atharamura, Longtharai, Shakhan oraz Jampui. Zalesiona jest około połowa terytoriów Tripury. Położony 35 km od stolicy Rezerwat Dzikiej Przyrody Sepahijala szczyci różnorodnością fauny, głównie gatunków małp.
Kultura stanu Tripura stanowi połączenie tradycji regionalnych i kultury Bengalu. Rzemiosło oparte na bambusie, trzcinie i drewnie oferuje sztukę użytkową – naczynia, wachlarze, maty, meble oraz regionalne instrumenty muzyczne: sumui (rodzaj fletu), chongpreng i sarinda (instrumenty strunowe). Każda ze społeczności plemiennych kultywuje własne tańce i pieśni praktykowane na licznych festiwalach i świętach rodzinnych.
Warto odwiedzić świątynię Bhuvaneshwari zaprojektowaną przez wielkiego poetę bengalskiego – autora aktualnego hymnu Indii oraz laureata Nagrody Nobla – Rabindranath Tagore dla uczczenia honoru Bhuvaneshwari – Świętej Matki Adi Shakti, stwórcy świata. 53 kilometry od stolicy, w pobliżu miejscowości Melaghar pośrodku jeziora Rudrasagar znajduje się godny uwagi Pałac Wodny (w języku bengali: Neermahal), łączący architekturę islamu i hindu. Około 170 km od stolicy znajdują się rzeźby skalne z siódmego wieku czczące Shivę zwane Unakotii.

Mizoram zalesiony jest na obszarze około 75 % jego terytoriów. Występuje w ich obrębie dziki bawół wodny, nosorożec sumatrzański oraz liczne gatunki ptaków.
Stolicą Mizoramu jest Aizawl, a jego urzędowym językiem mizo oraz angielski. Ponad 90 % ludności stanowią plemiona. Wiele z nich przybyło tam z regionów Azji Południowowschodniej w XVI wieku. Przeważająca większość ludności uległa misjonizacji i obecnie Mizoram zamieszkują głównie Baptyści i Prezbiterianie.

We wsi Baktawng położonej 70 km od Aizawl mieszka największa na świecie rodzina, której głową jest 73-letni Ziona. Rodzina liczy aktualnie 181 osób – w tym 39 żon Ziony – i zamieszkuje czteropiętrowy blok. Ziona jest założycielem sekty chrześcijańskiej zwanej Chana pawl – liczącej ponad 4 tysiące wyznawców, dopuszczającej poligamię – a także szkoły ukierunkowanej na edukację jego dzieci.

Stan Sikkim, drugi najmniejszy stan Indii obejmujący część Wschodnich Himalajów – w tym Kanchenjungę, najwyższy szczyt w Indiach i trzeci najwyższy szczyt ziemi – szczególny jest z powodu różnorodności gatunków roślin i zwierząt na tym obszarze spowodowanej występowaniem zarówno klimatu subtropikalnego jak i alpejskiego. Terytoria Parku Narodowego Khangchendzonga obejmują ponad 30 % stanu. Zasoby naturalne obejmują liczne lodowce i gorące źródła, także siarkowe.

Stolicą Sikkimu jest Gangtok. W regionie funkcjonuje wiele różnych języków, jako że stanowi on tygiel etniczny, jednak zarówno językiem urzędowym jak i medium nauczania w szkołach jest język angielski.
Religią dominującą jest częściowo buddyzm Vajrayany, częściowo Hinduizm. Według wierzeń mieszkańców region leży na trasie podróży wielkiego nauczyciela buddyzmu Padampa Sangye, który żył i nauczał w ósmym wieku n.e.

Stan Sikkim ma bogatą historię jako leżące na trasie jedwabnego szlaku Królestwo Sikkimu, założone w XVII wieku przez dynastię Namgyal. W klasztorze Rumtek znajduje się siedziba siedemnastego Karmapy Ogyen Trinley Dorje.
Nie zagłębiając się w niuanse polityczne w tym artykule napomknę jedynie, że obecnie sytuacja w regionie Sikkimu – podobnie jak w regionie Darjeeling w północnej części West Bengal – nie jest bezpieczna z powodu obecności wojsk chińskich i indyjskich w regionie.

Stosunkowo duży odsetek plemion zamieszkujących stan Arunachal Pradesh pozostaje wyznawcami rdzennych religii regionu czczących siły natury, z których najbardziej znana jest Donyi-Polo. Część ludności, która wzrosła w tych tradycjach przyjmuje niektóre wierzenia hindu. Buddyzm tybetański dominuje w regionie Tawang, West Kameng oraz wyżynie Tybetańskiej, w regionie granicy z Birmą natomiast dominuje buddyzm Theravady. Stolicą stanu jest Itanagar, a językiem urzędowym hindi oraz angielski. Wart odwiedzenia w stanie Arunachal Pradesh jest klasztor Złotej Pagody w Namsai.

Tybetański region Arunachal Pradesh nieustannie stanowi obszar roszczeń Chin, które nie uznały prawomocności Umowy Simla podpisanej przez Tybet i Indie. Główną przyczynę politycznej zachłanności stanowi ogromny potencjał dla elektrowni wodnych.
Z powodu tej szczególnej sytuacji politycznej wymagane jest uzyskanie specjalnego zezwolenia pozwalającego przekroczyć granicę Arunachal Pradesh z Assamem. Zezwolenie Inner Line Permits (ILP) wydawane jest w placówkach przygranicznych. Ostatnio – 2017 – Chiny przemianowały nazwy sześciu miejsc w obrębie stanu Arunachal Pradesh i od tej pory miejsca te pojawiają się na chińskich mapach pod nowymi nazwami…

Przejście graniczne w Panitanki/ Kakarbhita, w pobliżu węzła komunikacyjnego Siliguri, West Bengal

Artykuły powiązane

Zostaw komentarz

Войти с помощью: