Dzieje antyczne Goa

Dzieje antyczne Goa

Pierwotnymi mieszkańcami regionu Konkan na wybrzeżu Południowego Goa są plemiona Kunbi , Gauda i Velip.

Twierdzi się, że zamieszkują region Wybrzeża od ponad pięciu tysięcy lat. Współcześnie zamieszkują oni regiony w Kerali, Karnataka i Canacona – Południowe Goa.

Część z tych plemion przyjęła religię rzymsko-katolicką w wyniku misjonarskich praktyk Portugalczyków, którzy osiadali tu w XVII i XVIII wieku, inni zaś pozostali przy tradycji czczenia Shivy i panteonu hinduskich bóstw. Wciąż jednak utrzymują kontakt ze swą rodzimą tradycją folkową.

Niektóre z tych rodów reprezentują najdłużej zamieszkujących właścicieli pół uprawnych w regionie. We współczesnej hierarchii socjalnej ludzie tych plemion są klasyfikowani jako Vaisha – kasta obejmująca także uprawiających ziemie ojców. Będąc jednak przez stulecia uciskani przez misjonarzy, najeźdźców i kasty wyższe stali się oni stosunkowo ubodzy i obecnie często reprezentują niższe kasty usługowe.

Istnieją jednak dużo starsze ślady bytu i kultury Goańczyków.  W dolinach dwóch głównych rzek stanu Goa – Mandovi i Zuari oraz w pobliżu ujść mniejszych rzek wzdłuż wybrzeża odkryto narzędzia pochodzące z wczesnej epoki kamienia. Znaleziska obejmowały łopatki, toporki, groty strzał, dłuta, skrobaki wykonane z jasnego kwarcu.

Innymi śladami pozostawionymi przez mieszkańców regionu w późniejszym okresie paleolitu i mezolitu było odkrycie rycin na głazach granitowych (zwanych Usgalimal Rock Carvings – około 180 petroglifów rytych w skale) na brzegach rzeki Kushavati, w pobliżu wsi Usgalimal w południowym Goa. Przedstawiają one zwierzęta, ludzi oraz inne elementy, których tematyka od lat stanowi przedmiot dyskusji. Niewątpliwie ryciny wskazują na posiadanie sporej znajomości otaczającego świata oraz rozwiniętej kultury szamańskiej wśród ich autorów. Jak wiele innych późniejszych kultur interesowali się oni związkiem pomiędzy chorobą, śmiercią i narodzinami. W swych szamańskich praktykach stosowali psychodeliczne rośliny i grzyby. Istnieją sugestie, że naskalne rysunki ludzi Kushavati stanowią opracowania „boskich wizji” na temat świata, jakich doświadczali oni w czasie transu.

Myśliwi Kushavati mieli złożone techniki postępowania z otaczającą przyrodą, używali także skomplikowanej broni złożonej z kilku elementów – kości, drewna i kamienia.

Również w regionie Usgalimal znajdują się zagospodarowywane przez antycznych ludzi Kushavati jaskinie, a niedaleko od nich wiecznie bijące źródła wody. Zakładali oni swe siedliska właśnie w takich miejscach, ze względu na stałą troskę o gospodarkę wodną. Podobne jaskiniowe znaleziska z tego okresu znajdują się także w miejscowościach Mopa, Old Goa, Kudne, Sanguem, Pilerne, Fatorpa, Dabolim oraz mieście Margao w dzielnicy Aquem (na tyłach Kaplicy Św. Sebastiana).

W wioskach u podnóży Masywu Sahyadri – czyli Ghatów  Zachodnich – odnaleziono Liczne skamieliny muszli morskich pochodzących z okresu ponad 12 tysięcy lat temu. Fakt ten stanowi dowód na znajdujące się wody morskie na obszarze współczesnego Goa w tamtym okresie. Region Goa został uformowany w wyniku ruchów tektonicznych w okresie późnego plejstocenu, gdy dno płaskowyżu Dekan zostało wysunięte z morza, tworząc zachodnie wybrzeże Indii.

O tym incydencie geologicznym opowiada hinduska Legenda Parashuramy. Zgodnie z nią Parashurama – szósta inkarnacja Vishnu – w obliczu nakazu wygnania z ziem, które kiedyś podbił, wypuścił siedem strzał z gór Sahydari, aby w taki sposób przesunąć morze i utworzyć podległy mu obszar ziemi.

Zgodnie z jedną ze świętych ksiąg hinduskich, Skanda Purana, ziemia Goa lub Govapuri związana jest z oczyszczeniem duchowym:

“Sam widok Govapuri niszczy każdy grzech popełniony w dawnej egzystencji, podobnie jak wschód słońca odrzuca ciemność… Na pewno nie ma regionu równie wspaniałego jak Govapuri.”

Suta Samhita, Skanda Purana

Artykuły powiązane

Zostaw komentarz

Войти с помощью: