Opowieści z Varanasi: kremacja na Harish Chandra Ghat

Opowieści z Varanasi: kremacja na Harish Chandra Ghat

Varanasi, poniedziałek, 25/06/2018

Nazywam się Deviv, opowiem o rytuale kremacyjnym w hinduskiej tradycji, tak jak ją podtrzymujemy tu w Benares.

Znajdujemy się obecnie na Harish Chandra Ghat. Tu kremowane są wszystkie ciała, bez rozróżnienia na kasty i religie. Kremacje w tym miejscu obejmują również elektryczne spalanie. Prócz tego w Varanasi jest jeszcze jeden ghat – Manikarnika Ghat – gdzie palenie ciał zastrzeżone jest dla hindusów.

Przygotowanie ciała

Ciało zmarłej osoby powinno zostać spalone w ciągu 6 do 7 godzin po śmierci.

Tradycja przyjmuje, by ciałem zmarłego zajmowały się osoby z najbliższej rodziny i przyjaciele. Wiele rodzin hinduskich uważa za niezwykle ważne, by samodzielnie przygotować ciało. Podczas rytuału obmywania głowa powinna być zwrócona na południe. Lampki maślane i wizerunek ulubionej wedyjskiej postaci zmarłego są umieszczane przy głowie. Podczas tradycyjnej abhisegam – świętej kąpieli – ciało obmywane jest mikstura mleka, jogurtu, miodu i ghee. Do rytuału może też służyć zwykła czysta woda. Podczas tej czynności recytuje się mantry. Kiedy obmywanie jest zakończone, duże palce u nów zostają związane razem, a dłonie są umieszczane na klatce piersiowej w pozycji modlitwy. Jeśli zmarły jest kobietą, a jej mąż pozostaje w tym świecie, powinna ona zostać ubrana w czerwień. Następnie ciało zawija się w czyste białe prześcieradło.

Rytuał w domu zmarłego

Rodzina organizuje w domu ceremonię z udziałem kapłana. W hinduskiej tradycji przed kremacją przeprowadza się krótki rytuał. W tym czasie ciało umieszcza się w prostej, niedrogiej trumnie dla ekspozycji. Na czole mężczyzny umieszcza się vibuti – popiół – lub chandanam – drewno sandałowe – a kurkumę na czole kobiety. Na szyi zawiesza się girlandę kwiatów, a w ustach układa się ziele thulsi – świętej bazylii. Podczas tej ceremonii rodzina i przyjaciele gromadzą się wokół ciała i śpiewają mantry lub hymny. Po zakończeniu ceremonii zebrani układają w pobliżu trumny ryżowe kulki ofiarne, nową odzież i kwiaty.

Droga na ghat

Potem ciało jest wyjmowane z tej trumny i układane na bambusowych kijkach i razem zawijane w materiał. Cztery bliskie osoby niosą je na ramionach z domu na ghat. Przed spaleniem ciało jest zanurzane w rzece – w taki sposób ofiaruje się zmarłemu ostatnią kąpiel w świętym Gangesie.

Na koniec wykonuje się także rytuał ostatniego spożycia: odsłania się też głowę zmarłego, a każdy członek rodziny pięciokrotnie ofiaruje mu do picia świętą wodę jako ostatnie spożycie.

Jeśli umiera matka lub ojciec synowie golą głowy, brodę i wąsy biorąc przedtem kąpiel w Gangesie i ubierają się w białe kolory. Generalnie kolor biały jest kolorem żałoby i po rytuale osoby najbliższe zmarłemu – a szczególnie żona zmarłego mężczyzny – zaznaczają swój stan takim ubiorem.

Kremacja

Rodzina kupuje drewno – kremacja wymaga 360 kg drewna. Układa się z niego stos, a następnie na nim układa się ciało, a z wierzchu układa się jeszcze drewna, by ułatwić spalanie. Do podpalenia stosu używa się świętego ognia, który płonie nieustannie od 45 stuleci w pobliskiej świątyni. Gdy ogień zostaje przyniesiony, przed jego podłożeniem okrąża się stos kremacyjny pięciokrotnie zgodnie z kierunkiem ruchu słońca.

Ciało ludzkie składa się z pięciu elementów – ziemia, woda, ogień, wiatr i niebo. Kiedy ciało zaczyna się palić elementy jeden po drugim rozpuszczają się. Spalenie ciała zajmuje 3 godziny. Większość rodzin pozostaje przez ten czas na miejscu uczestnicząc w kremacji. Po trzech godzinach ciało nie jest jeszcze kompletnie spalone – klatka piersiowa mężczyzny i biodra ciała kobiety nie spalają się. Tak więc ostatnie resztki ciał i niespalone do końca kości rzuca się do rzeki. W Gangesie żyje wiele ryb i zwierząt, które żywią się resztkami ciał ludzkich – to ich zasługą jest względna czystość tej rzeki.

Wyjątki w kremacji

Pięć rodzajów martwych ciał nie wymaga spalania – święci mężowie sadhu, ciężarne kobiety, dzieci do 10 roku życia, chorzy na padaczkę, oraz osoby zmarłe od ukąszenia węża. Ciało razem z wielkim ciężkim kamieniem zawija się w całun, na łodzi wypływa się na środek rzeki i upuszcza ciało w rzeczną toń. Te ciała nie potrzebują oczyszczenia świętym ogniem.

Ciała do kremacji w Benares przybywają wraz z rodzinami z całych Indii. Obecnie kremuje się w tym miejscu 40 do 50 ciał każdego dnia. Koszt jednej kremacji to około 6 tysięcy rs. Jeżeli rodzina zmarłej osoby nie jest w stanie pokryć tych kosztów wykonuje się kremację w krematoriach elektrycznych. Ale większość tradycyjnych rodzin hinduskich, szczególnie rodzin osób religijnych stara się wykonać kremację metodą tradycyjną.

Subskrybuj mój kanał youtube – filmy poniżej.

Rytuał opisany przez Deviv, lokalsa z ghatów

Artykuły powiązane

Zostaw komentarz

Войти с помощью: