Kaliyuga i inne yugi

Kaliyuga i inne yugi

Koncepcję Kaliyugi i czterech innych epok w cyklu zwanym kalpą

prezentuje Sri Yukteswar w swej pracy z 1894 roku „The Holy Science”. Książka porównuje równoległe wizje prezentowane w Biblii i w Upanishadach, by wyciągnąć uniwersalne dla różnych kultur wnioski.

Chcąc realnie objąć powyższy wariant naszej – jakby nie było – historii musimy zrozumieć, że życie, w tym także życie ludzkie istnieje już od pradziejów, dużo dużo starszych, niż znane nam – głównie na podstawie wykopalisk – dane historyczne, o których uczyliśmy się w szkole. Wariantów społeczeństw, w jakich funkcjonowali ludzie było na przestrzeni tysiącleci istnienia Ziemi już mnóstwo i w tamtym okresie realia ludzkiego życia były inne, niż obecnie. A w zakresie czasu, jaki obejmujemy w tych rozważaniach objąć trzeba również byty inne, niż ludzkie, z których istnienia większość z nas nie zdaje sobie sprawy i nie dopuszcza do swojej świadomości, istniejące – według niektórych danych – od jeszcze dawniejszych czasów.

Obejmując temat w skrócie możemy założyć, że każda yuga trwa 3 600 lat czasu ludzkiego. Cztery yugi – jedna kalpa – obejmują więc okres 43 200 000 lat ziemskich.

Cztery wielkie epoki jednej kalpy to kolejno:
Satyayuga, czyli Wiek Prawdy,
Tretayuga, w której gubi się 1/4 Prawdy,
Dwaparayuga, w której gubi się połowa Prawdy,
Kaliyuga, gdy pozostaje jedynie ćwierć prawdziwości z epoki Satyayuga.

Każda z czterech yug charakteryzuje się określoną relacją pomiędzy dobrem a złem.

W Kaliyudze zanikają całkowicie sprawiedliwość, cnota i dobroć. Zarzuca się obrzędy i ofiary uważając je za przesady i zabobony. Panuje gniew, smutek, głód i strach, zaś ci, co sprawują rządy postępują jak rozbójnicy, dążąc wszelkimi sposobami do zagarnięcia władzy i bogactw.

W czasach Kaliyugi większość ludzi traci swe duchowe zdolności, mentalną przejrzystość i zrozumienie. Na przykład religijne prawdy są pojmowane wyłącznie jako dogmaty, zaś nauka przedstawia świat jako pracujący mechanizm. Wierzy się, że materia jest stała i absolutna.

Wiele ludzi angażuje się w pracę fizyczną ukierunkowaną na zdobycie środków, za które można pozyskać jedzenie, ubranie i mienie. Również i religijna działalność przybiera formę sztywnych rytuałów, ofiar i modlitw. Ofiary z ludzi i zwierząt bywają próbami targowania się z boską siłą o korzyści materialne. Kapłanami są ludzie nie rozumiejący innych i nie posiadający świadomości. Ludzie nie mają pojęcia o swej zdolności do zmiany. Nie tylko ignorancja, ale także brak siły woli utrudniają ludziom życie w okresie Kaliyugi.

Starożytna nauka medyczna znana jako Ayurveda mówi o istnieniu pięciu podstawowych żywiołów: powietrze, woda, ziemia, ogień i eter. Ostatni jest najsubtelniejszym z nich, dlatego też w erze Kaliyugi nie mamy pojęcia o jego istnieniu. Tymczasem jest on źródłem istnienia wszelkiego biologicznego bytu, a także komunikacyjnym medium.

W okresie Satyayugi – zgodnie z naukami hinduskiej astrologii – eter znajdował się bardzo blisko ziemi, stąd możliwości komunikacyjne istot były dużo większe. Kiedy eter jest bardzo blisko nie ma konieczności wypowiadania słów.

Kamienie milowe historii takie jak powstanie mowy ludzkiej, stworzenie pisma i druku uważamy za symbole cywilizacji. Ale wcześniej nie były one potrzebne. Także wzajemne zrozumienie istot było większe, a co za tym idzie nie było konieczności rozbudowywania i podtrzymywania konfliktów. W epoce Satyayugi istoty słyszące mowę byłyby zdezorientowane. Współcześnie musisz cały czas komunikować się słowami, inaczej nie będziesz zrozumiany. Nawet i wtedy nie masz jednak gwarancji poprawnego porozumienia się.

Indywidualne jednostki mogą wznieść się ponad te wszystkie uwarunkowania bez względu na to, w jakim czasie i której yudze. Nawet w najgorszych czasach indywidualna istota może żyć w swoim złotym czasie. Jest wiele rzeczy, które można zrobić, aby stworzyć wokół siebie zawartość eteryczną. Chociaż w naukach Mahabharaty zostało powiedziane, że w epoce Kaliyugi nie ma sensu nauczanie yogi, medytacji, mantr czy yantr, gdyż istoty ludzkie nie będą w stanie tego uchwycić powtarzając jedynie w sztywny sposób zachowania swych nauczycieli. Jednak oddanie zawsze jest tym, co może zwiększyć zdolność istot do wytworzenia eteru, wówczas zaczną postrzegać i rozumieć. Oddanie nie jest dla głupców – ale nawet jeśli jesteś najgłupszy, nadal możesz je zdobyć.

Historia Mahabharaty musi być postrzegana w określonym kontekście. W roku 3 140 p.n.e. zakończyła się wojna Kurukshetra, a w roku 3102 p.n.e. Krishna opuścił swoje ciało. Trzy do czterech miesięcy po tamtej wojnie rozpoczęła się era Kaliyugi.

Zważywszy, że obecnie jest rok 2019, Era Krishny zakończyła się 5 121 lat temu. W roku 2082 zakończy się Dwaparayuga i wkroczymy w erę Tretayugi. Świat przejdzie kolejne wstrząsy – niekoniecznie w kategoriach wojny, ale prawdopodobnie w kategoriach eksplozji ludności i klęsk żywiołowych – zanim przejdzie do nowej ery dobrobytu i ruchu w górę ludzkiej – albo i nie – świadomości.

Historia ta toczy się, ponieważ wszyscy mamy błędne wyobrażenia o nas samych. Mahabharata przedstawia wielkie błędne przekonanie istot ludzkich o życiu – ich cierpienia, wzloty i upadki. Wciąż trwa, po prostu dlatego, że istoty ludzkie walczą o utrzymanie się na powierzchni bytu. Cokolwiek próbujesz powiedzieć w słowach, prawdopodobnie i tak nie zostaniesz zrozumiany. Światło można nazwać słowami, ale jeśli otworzysz swoje oczy, na pewno je zobaczysz.

Każda istota ludzka zahipnotyzowała się w swoje własne ograniczenia i wierzy, że to jest to. Jeśli spróbuje cofnąć tę hipnozę pojawi się strach, ponieważ byt jest nieograniczony.

Cały obraz Mahabharaty to tylko ten wysiłek. Bez względu na to, co robią, wszyscy myślą, że robią to w dobrych celach. Niezależnie od tego, czy jest to „moje dobro”, „twoje dobro”, „czyjeś dobro”, czy dobro wszystkich innych – bez względu na rodzaj dobra, wszyscy myślą, że robią to dla dobra. Ale wszyscy nie są ani dobrzy, ani źli, nie mają racji i nie są też bez racji – historia po prostu trwa.

W Indiach istnieją trzy kategorie wielkich tekstów: Itihasa, Purana i Weda.

Wedy są pełne abstrakcyjnych z naszego punktu widzenia teorii naukowych i wyjaśnień dotyczących niebiańskich wydarzeń. Purany to historie istot, które nie są ludźmi. Itihasa to historia człowieka zawierająca w sobie element historyczny. Dzieło Mahabharata podlega klasyfikacji Itihasa. Fakty są zakorzenione w historii. Opowieść nie dotyczy jednak żadnej konkretnej osoby, a sensu życia każdego człowieka i może być dla każdego procesem rozwoju.

Artykuły powiązane

Zostaw komentarz

Войти с помощью: