Batia Stefan jest proboszczem kilku parafii.<\/p>\n

G\u0142\u00f3wna \u015bwi\u0105tynia znajduje si\u0119 we wsi z rad\u0105 wiejsk\u0105 i oficerem policji okr\u0119gowej, przy drodze prowadz\u0105cej do powiatu. Pomniejsze cerkwie i kaplice s\u0105 w ma\u0142ych wioskach, w kt\u00f3rych \u017cyj\u0105 byli ko\u0142cho\u017anicy i g\u00f3rnicy.<\/p>\n

Nie ma ko\u0142choz\u00f3w, kopalnie zosta\u0142y zamkni\u0119te, a ostatnia wojna przesz\u0142a przez te wioski i farmy zostawiaj\u0105c \u015bmiertelne \u017cniwo. Pozostali tylko starzy ludzie. M\u0142odzi ludzie rozproszyli si\u0119 po miastach i nie potrafi\u0105 ju\u017c odr\u00f3\u017cni\u0107 kurczaka od koguta. Zobaczy, zrobi zdj\u0119cie na smartfonie – i w wyszukiwarce pyta: Czy to kogut czy kurczak?<\/p>\n

Batiuszka Stefan mieszka\u0142 we wsi, kury, kaczki i g\u0119si nie by\u0142y dla niego egzotyczne. Potrafi\u0142 nawet odr\u00f3\u017cni\u0107 owies od pszenicy i wiedzia\u0142, czym s\u0105 uprawy wiosenne i ozime.<\/strong><\/span><\/p>\n

Ale ogrodowe zami\u0142owania i pasje parafian by\u0142y dla niego przygn\u0119biaj\u0105ce, poniewa\u017c te nami\u0119tno\u015bci mia\u0142y bezpo\u015bredni wp\u0142yw na dochody \u015bwi\u0105tynne.<\/p>\n

I jak nie ulec pokusie i nie popa\u015b\u0107 w smutny stan, skoro zaplanowane na lato naprawy, malowanie i bielenie budynk\u00f3w parafialnych i samego ko\u015bcio\u0142a wymaga\u0142y pieni\u0119dzy?<\/p>\n

\u015anieg stopnieje, szpaki przyb\u0119d\u0105, nadejd\u0105 dni Wielkiego Postu, trzeba przygotowa\u0107 si\u0119 na Jasne Zmartwychwstanie.<\/p>\n

W \u015bwiadomo\u015bci parafian tkwi has\u0142o dla ca\u0142ej wioski – „Posad\u017a ziemniaki na Wielkanoc!”<\/em><\/strong><\/span><\/p>\n

Tak wi\u0119c ojciec Stefan niemal samotnie oddaje nakazane uk\u0142ony podczas nabo\u017ce\u0144stwa wielkopostnego i wygl\u0105da przez okno z o\u0142tarza. Wszystkie chusteczki i czapki mieszka\u0144c\u00f3w wioski nie s\u0105 na modlitwie pokutnej Efraima Syryjczyka, ale w ogrodach, w pozycji pochylonej do ziemi.<\/p>\n

\u015awi\u0105tynia oczywi\u015bcie zostanie udekorowana na Wielkanoc, tak jak powinno by\u0107 i parafianie b\u0119d\u0105 na nabo\u017ce\u0144stwie. Ale jak tylko „Czerwone Wzg\u00f3rze” si\u0119 sko\u0144czy (jak ludzie nazywaj\u0105 dni Radonitsa) – znowu b\u0119dzie pusto w cerkwi.<\/p>\n

Wszystko jest odchwaszczone u ludzi w ogrodach. Do Tr\u00f3jcy trwa\u0107 b\u0119dzie kolejna coroczna bitwa ze stonk\u0105 Colorado, a nied\u0142ugo potem rozpocznie si\u0119 zbi\u00f3r owoc\u00f3w i warzyw.<\/strong><\/span><\/p>\n

Batia Stefan stara\u0142 si\u0119 zrozumie\u0107 swoich parafian, zmieni\u0142 nawet znane powiedzenie – „Jak latem toniesz w ogrodzie, tak p\u0119kasz zim\u0105”<\/em><\/span>, ale nadal by\u0142o smutno w ko\u015bciele, kt\u00f3ry by\u0142 prawie pusty w dni nabo\u017ce\u0144stw…<\/p>\n

Ojciec Stefan postanowi\u0142 poprosi\u0107 o rad\u0119 u spowiednika. Dlatego latem uda\u0142 si\u0119 do kogo\u015b, kto nie tylko zna\u0142 wszystkie problemy ksi\u0119\u017cy, ale tak\u017ce regularnie s\u0142ucha\u0142 grzech\u00f3w z ich strony i odmawia\u0142 nad nimi modlitw\u0119.<\/p>\n

„Spowiednik s\u0142u\u017cy tak\u017ce we wsi i prawdopodobnie da dobr\u0105 rad\u0119”<\/span> –<\/em>\u00a0pomy\u015bla\u0142 ojciec Stefan, wskakuj\u0105c do wys\u0142u\u017conego samochodu i bujaj\u0105c si\u0119 po wybojach wiejskich dr\u00f3g.<\/p>\n

Jedna rzecz go jednak zawstydzi\u0142a. Koneser dusz kap\u0142an\u00f3w jest nadal zaanga\u017cowany w sprawy duchowe, ale i on ma swoje ogrodowe sprawy. Aby uciec od tego zak\u0142opotania, ojciec Stefan postanowi\u0142 my\u015ble\u0107 praktycznie i zgodnie ze wszystkimi kanonami i regu\u0142ami prawos\u0142awnymi: \u017cniwo daje Pan, a aby spichlerze domu by\u0142y wype\u0142nione i wystarczaj\u0105ce na ca\u0142\u0105 zim\u0119, trzeba cz\u0119\u015bciej zwraca\u0107 si\u0119 do Boga.<\/p>\n

W pustej \u015bwi\u0105tyni, kt\u00f3ra przetrwa\u0142a p\u00f3\u0142tora wieku panowa\u0142 ch\u0142\u00f3d. Przed centraln\u0105 ikon\u0105 na jednym ze \u015bwiecznik\u00f3w troch\u0119 mruga\u0142a \u015bwieca, a ka\u017cdy krok ojca Stefana odbija\u0142 si\u0119 echem pod kopulastym sklepieniem.<\/span><\/strong><\/p>\n

„To dziwne” – pomy\u015bla\u0142 ksi\u0105dz –<\/span> „gdzie poszed\u0142 spowiednik? Zwykle przychodzisz, a on jest w \u015bwi\u0105tyni”.<\/em><\/span><\/p>\n

Jedna mucha brz\u0119cza\u0142a i uderza\u0142a o szyb\u0119 okna, ona te\u017c najwyra\u017aniej znudzona samotno\u015bci\u0105. Kap\u0142an wspi\u0105\u0142 si\u0119 na ch\u00f3r, otworzy\u0142 Psa\u0142terz na chybi\u0142 trafi\u0142 i zacz\u0105\u0142 go cicho czyta\u0107.<\/p>\n

„Nawiedzi\u0142em ziemi\u0119 i wypi\u0142em j\u0105, pomno\u017cy\u0142em, aby j\u0105 wzbogaci\u0107. Przygotowa\u0142 dla nich jedzenie, tak jak gotuje si\u0119 taco. Wypij lejce, pomna\u017caj jego \u017cycie, w jego kroplach b\u0119dzie si\u0119 radowa\u0142 promiennie. Pob\u0142ogos\u0142aw koron\u0119 lata Twojej dobroci, a Twoje pola wype\u0142ni\u0105 si\u0119 tuka”\u00a0 (Psalm 64:10) <\/em><\/span><\/p>\n

Zda\u0142 sobie spraw\u0119, \u017ce czyta Psalm 64, rekomendowany dla obfitego \u017cniwa.<\/p>\n

Batia Stefan chrz\u0105kn\u0105\u0142 i odepchn\u0105\u0142 dumn\u0105 my\u015bl – „Opatrzno\u015bciowo” – <\/em><\/span>i postanowi\u0142 uda\u0107 si\u0119 do domu spowiednika. Na szcz\u0119\u015bcie jego dom znajdowa\u0142 si\u0119 niedaleko. By\u0142o ju\u017c popo\u0142udnie…<\/p>\n

Za przedsionkiem, na \u0142awce, w cieniu, oparty na kiju, drzemi\u0142 str\u00f3\u017c w kapeluszu z czas\u00f3w niezapomnianego dziadka Shchukara.<\/p>\n

Us\u0142ysza\u0142 jednak kroki ksi\u0119dza Stefana, po\u0142o\u017cy\u0142 brod\u0119 na swojej maczudze, uwa\u017cnie zbada\u0142 batiuszk\u0119 wzrokiem i powiedzia\u0142 twierdz\u0105co:<\/p>\n

„Szukasz naszego ksi\u0119dza? Jest w domu, w ogrodzie. Kopie ziemniaki” – a wracaj\u0105c do pierwotnego stanu, mrukn\u0105\u0142 pod nosem<\/span> – „Nie daj\u0105 odpocz\u0105\u0107 naszemu s\u0142udze nawet w jego w\u0142asnej chacie”.<\/em><\/span><\/p>\n

Szczepan przyj\u0105\u0142 to narzekanie przychylnie, ale mimo to wiadomo\u015b\u0107, \u017ce spowiednik zajmowa\u0142 si\u0119 ziemniakami, rezonowa\u0142a z jego g\u0142\u00f3wnym problemem, z kt\u00f3rym przyszed\u0142 do niego. <\/span><\/strong><\/p>\n

„Jak\u017ce nie zapomnie\u0107 o Bogu i modlitwie w ogrodzie?”<\/span> – sformu\u0142owa\u0142 sw\u00f3j problem w takim pytaniu.\u00a0\u00a0<\/em><\/p>\n

Posiad\u0142o\u015b\u0107 spowiednika od frontu by\u0142a ogrodzona solidnym drewnianym p\u0142otem z du\u017c\u0105 \u017celazn\u0105 bram\u0105, z gzymsem po\u015brodku, a po bokach tylko rzadka palisada by\u0142a rozci\u0105gni\u0119ta do pobliskiej belki, przez kt\u00f3r\u0105 kurczaki mistrza wraz z kogutem wspina\u0142y si\u0119 bez \u017cadnych problem\u00f3w. To one pozna\u0142y ojca Stefana. Pies le\u017c\u0105cy w budce nie zwraca\u0142 zbytniej uwagi na ksi\u0119dza, chocia\u017c przedstawia\u0142 swoje\u00a0„woof”<\/em><\/span>\u00a0obowi\u0105zkowe na s\u0142u\u017cbie.<\/p>\n

Ksi\u0105dz wszed\u0142 na wysok\u0105 werand\u0119 i zapuka\u0142 do drzwi ze s\u0142owami –<\/span> „Przez modlitwy naszego spowiednika, Panie, Jezu Chryste, nasz Bo\u017ce, zmi\u0142uj si\u0119 nad nami” –\u00a0 ale nie czeka\u0142 na odpowied\u017a<\/span> –\u00a0 „Amen”. – Waha\u0142 si\u0119 wej\u015b\u0107 do domu bez zaproszenia i przypomnia\u0142 sobie s\u0142owa str\u00f3\u017ca, \u017ce gospodarz<\/span> – „kopie ziemniaki w ogrodzie”.<\/em><\/span><\/p>\n

Zaraz za stodo\u0142\u0105 i kurnikiem ros\u0142o kilka jab\u0142oni i wi\u015bni, z kt\u00f3rych do\u015b\u0107 du\u017cy ogr\u00f3d warzywny schodzi\u0142 do belki, zaczynaj\u0105c od grz\u0105dek z koperkiem, cebul\u0105 i inn\u0105 ro\u015blinno\u015bci\u0105 nieznan\u0105 ojcu Stefanowi.<\/p>\n

Widz\u0105c pole ziemniak\u00f3w z licznymi rz\u0119dami ju\u017c wykopanych ziemniak\u00f3w, otoczone po bokach dwoma paskami kukurydzy, ksi\u0105dz mimowolnie przypomnia\u0142 sobie hollywoodzkie filmy z plantatorami i czarnymi niewolnikami.<\/strong><\/span><\/p>\n

A jak nie pami\u0119ta\u0107, kiedy takie hektarowe pole z rz\u0119dami ju\u017c zebranych ziemniak\u00f3w jest przed twoimi oczami? Ile pracy potrzeba, aby wytrzyma\u0107? Wype\u0142ni\u0107 chwasty, zniszczy\u0107 szkodniki , a nast\u0119pnie jeszcze wykopki.<\/p>\n

„Hmm” – pomy\u015bla\u0142 ojciec Stefan<\/span> – „ten wyczyn nie jest dla mnie”.<\/em><\/span><\/p>\n

Ksi\u0105dz widzia\u0142 spowiednika wraz z matk\u0105 i dwoma pomocnikami ju\u017c na samym ko\u0144cu plantacji ogrodowej, gdzie by\u0142o zej\u015bcie do ma\u0142ej rzeczki poro\u015bni\u0119tej pn\u0105czami i rzadkimi trzcinami.<\/p>\n

Ojciec Wasilij, tak nazywa\u0142 si\u0119 proboszcz parafii i koneser wszystkich dusz kap\u0142a\u0144skich swojego rodzinnego dekanatu, opieraj\u0105c d\u0142o\u0144 o stary kapelusz, kt\u00f3ry \u017cy\u0142 swoim \u017cyciem, patrzy\u0142 z daleka, kog\u00f3\u017c to B\u00f3g mu pos\u0142a\u0142, aby doko\u0144czy\u0107 zbiory ziemniak\u00f3w.<\/p>\n

Wygl\u0105d spowiednika by\u0142, mo\u017cna powiedzie\u0107, imponuj\u0105cy: cienka, wyblak\u0142a sutanna z du\u017c\u0105 ilo\u015bci\u0105 naszywek, wsuni\u0119ta w spodnie, kt\u00f3re z kolei ko\u0144czy\u0142y si\u0119 butami z wysokimi nogawkami. Siwa broda ojca Wasylja, kt\u00f3ra niedawno sta\u0142a si\u0119 bardzo cienka, powiewa\u0142a dwoma skrzyd\u0142ami le\u017c\u0105cymi na zwyk\u0142ych rosyjskich ramionach.<\/span><\/strong><\/p>\n

Po zbadaniu badawczym wzrokiem schodz\u0105cego w d\u00f3\u0142 kap\u0142ana spowiednik, zanim go przywita\u0142, zwr\u00f3ci\u0142 si\u0119 do pomagaj\u0105cych mu kobiet i g\u0142o\u015bno zawo\u0142a\u0142:<\/p>\n

„Powiedzia\u0142em ci, Ewo, \u017ce Pan ze\u015ble nam pomocnika – aby dostarczy\u0107 worki ziemniak\u00f3w do piwnicy!”<\/em><\/span><\/p>\n

Matuszka i jej asystenci, u\u015bmiechaj\u0105c si\u0119 rado\u015bnie, prze\u017cegnali si\u0119 i spojrzeli z prawdziw\u0105 szczer\u0105 mi\u0142o\u015bci\u0105 na ksi\u0119dza, kt\u00f3ry si\u0119 zbli\u017cy\u0142.<\/p>\n

A jak si\u0119 nie u\u015bmiecha\u0107? Jak si\u0119 nie cieszy\u0107? Bogate zbiory ziemniak\u00f3w zako\u0144czy\u0142y si\u0119 sukcesem. Dwa tuziny work\u00f3w bohatersko ustawi\u0142y si\u0119 w kolejce, czekaj\u0105c na transport do pojemnik\u00f3w.<\/strong><\/span><\/p>\n

Nie mo\u017cna odm\u00f3wi\u0107 spowiednikowi, a sam B\u00f3g nakaza\u0142 mu pomaga\u0107 pracuj\u0105cym, wi\u0119c batia Stefan pokornie zareagowa\u0142 na t\u0105 nieoczekiwan\u0105 powinno\u015b\u0107. Po niej jego plecy dawa\u0142y o sobie zna\u0107 przez trzy dni.<\/p>\n

Po wys\u0142aniu \u017cniw do klatki piwnicznej spowiednik zaprosi\u0142 go\u015bcia na obiad. Przy posi\u0142ku porozmawiali o batiuszkowym problemie.<\/p>\n

Spowiednik wys\u0142ucha\u0142 lament\u00f3w ksi\u0119dza o duchowym lenistwie parafian, pokiwa\u0142 g\u0142ow\u0105 w zgodzie, z \u017cyczliwymi wtr\u0105ceniami, a w okolicy trzeciego dania obiadowego, czyli mi\u0119dzy pieczon\u0105 kaczk\u0105 a kompotem, powiedzia\u0142:<\/p>\n

„Ojcze Stefanie, czy masz woln\u0105 ziemi\u0119 na terenie parafii, za portierni\u0105?”<\/span><\/em><\/p>\n

„Tak” – zdziwi\u0142 si\u0119 ksi\u0105dz.<\/span><\/span><\/em><\/p>\n

„Posadzisz tam sw\u00f3j ogr\u00f3d, tylko sam, bez asystent\u00f3w”.<\/span><\/em><\/p>\n

„Po co?” – ojciec Stefan nie rozumia\u0142.<\/span><\/span><\/em><\/p>\n

„Skonstruuj grz\u0105dki na pomidory, og\u00f3rki.\u00a0 Nie zapomnij o rzodkiewkach z marchewk\u0105. Ogr\u00f3d jest spraw\u0105 duchow\u0105”.<\/span><\/em><\/p>\n

***<\/p>\n

21 wrze\u015bnia, tu\u017c mi\u0119dzy drugim dniem Ro\u017cdestva Bogoradicy – kt\u00f3r\u0105 obchodzi si\u0119 dnia 21 wrze\u015bnia a wstawiennictwem, o. Stefan zacz\u0105\u0142 wype\u0142nia\u0107 rekomendacj\u0119 spowiednika.<\/p>\n

Przysz\u0142y ogr\u00f3d by\u0142 niewielki, wi\u0119c ksi\u0105dz postanowi\u0142, \u017ce wykopie ziemi\u0119 szybko i bez specjalnych problem\u00f3w.<\/p>\n

Ale ziemia pokryta grub\u0105 warstw\u0105 trawiastej murawy nie podda\u0142a si\u0119 \u0142atwo \u0142opatce parafialnej. Batia by\u0142 nawet zdenerwowany, \u017ce tak pozornie prosta sprawa wymaga tyle pracy i wysi\u0142ku.<\/strong><\/span><\/p>\n

S\u0105siad przyszed\u0142 na ratunek w jego przygn\u0119biaj\u0105cej frustracji przynosz\u0105c grabie i wr\u0119czywszy je ksi\u0119dzu, zabra\u0142 mu \u0142opat\u0119, m\u00f3wi\u0105c:<\/p>\n

„Najpierw grabij, a potem b\u0119dziesz kopa\u0107”.<\/em><\/span><\/p>\n

Ksi\u0105dz oczywi\u015bcie pami\u0119ta\u0142 instrukcj\u0119 spowiednika o samodzielnej pracy bez asystent\u00f3w, ale jako\u015b o tym zapomnia\u0142 w tej chwili.<\/p>\n

Podczas grabienia wieloletniej warstwy trawy s\u0105siad siedz\u0105c na schodach domu parafialnegovnaostrzy\u0142 \u0142opat\u0119 ko\u015bcio\u0142a pr\u0119tem.<\/p>\n

Proces kopania przebiega\u0142 znacznie szybciej, ale i tak te dwa niepe\u0142ne akry zaj\u0119\u0142y ojcu Stefanowi ca\u0142y wiecz\u00f3r.<\/p>\n

Na tych dw\u00f3ch niekompletnych akrach ojciec Stefan sp\u0119dzi\u0142 ca\u0142y wiecz\u00f3r.<\/strong><\/span><\/p>\n

Kiedy dzia\u0142ka, jak s\u0105siad okre\u015bli\u0142 wielko\u015b\u0107 ko\u015bcielnego ogrodu zosta\u0142a rozkopana, ksi\u0105dz siedz\u0105c obok swojego nieproszonego asystenta, z wewn\u0119trzn\u0105 dum\u0105 okre\u015bli\u0142 akcj\u0119 jako wzbogacenie dziewiczych ziem, a przynajmniej jako przekszta\u0142cenie nieu\u017cytk\u00f3w w \u017cyzn\u0105 plantacj\u0119.<\/p>\n

„Chod\u017amy” – powiedzia\u0142 s\u0105siad zwracaj\u0105c si\u0119 do ojca Stefana.<\/span><\/em><\/span><\/p>\n

„Dok\u0105d?” – ksi\u0105dz nie zrozumia\u0142.<\/span><\/em><\/span><\/p>\n

„Do mnie za taczk\u0105”.<\/em><\/span><\/p>\n

„Jak\u0105 taczk\u0105?” – zapyta\u0142 zaskoczony.<\/span><\/em><\/span><\/p>\n

„Och, m\u0142odzi ludzie…” – s\u0105siad wsta\u0142 ze schod\u00f3w.<\/span> – „Potrzebna jest taczka: obornik musi zosta\u0107 wprowadzony i zmieszany z ziemi\u0105. Tutaj, od pi\u0119\u0107dziesi\u0105tego roku, nikt niczego nie zasadzi\u0142, ziemia by\u0142a zubo\u017ca\u0142a”.<\/em><\/span><\/p>\n

P\u00f3\u0142 godziny p\u00f3\u017aniej razem przetoczyli taczk\u0119 do Baby Natalii, poniewa\u017c w pobli\u017cu nie by\u0142o innych w\u0142a\u015bcicieli zwierz\u0105t mucz\u0105cych i daj\u0105cych mleko. Babcia Natalii mia\u0142a a\u017c dwie krowy, a zatem by\u0142 to wt\u00f3rny produkt ich \u017cyciowej aktywno\u015bci.<\/p>\n

Babcia Natalia by\u0142a oszo\u0142omiona widz\u0105c ojca Stefana w zabrudzonej starej sutannie, kt\u00f3rej po\u0142y by\u0142y wpi\u0119te do pasa, pchaj\u0105cego przed sob\u0105 taczk\u0119.<\/p>\n

„O bogowie!” – zawo\u0142a\u0142a.\u00a0<\/span><\/em><\/span><\/p>\n

Jeden spacer z nawozem nie wystarczy\u0142, jeszcze dwa razy ksi\u0105dz musia\u0142 przeszkadza\u0107 babie Natalii i \u0142aduj\u0105c naw\u00f3z s\u0142ucha\u0107 jej lament\u00f3w na ten temat:<\/p>\n

„Powiedz ca\u0142emu \u015bwiatu. Kap\u0142ani wioz\u0105 obornik!”<\/em><\/span><\/p>\n

Proces nawo\u017cenia dziewiczej gleby zosta\u0142 zako\u0144czony przez kap\u0142ana ju\u017c przy pe\u0142ni ksi\u0119\u017cyca, pod wyra\u017anymi wskaz\u00f3wkami i wskaz\u00f3wkami s\u0105siada.<\/p>\n

Myli si\u0119 ze starcem przy parafialnej studni. Ojciec Stefan zamierza\u0142 podzi\u0119kowa\u0107 asystentowi i si\u0119 po\u017cegna\u0107, ale ten zaprotestowa\u0142.<\/p>\n

„Ojcze, czy ty nie jeste\u015b Rosjaninem, czy co?” – zapyta\u0142 zaskoczony asystent.<\/span><\/em><\/span><\/p>\n

„Dlaczego nie?” – zdziwi\u0142 si\u0119 batiuszka.<\/span><\/em><\/span><\/p>\n

„Ziemia zosta\u0142a wzbogacona, u\u017cy\u017aniona, teraz trzeba podzi\u0119kowa\u0107”.<\/em><\/span><\/p>\n

Dziadek wsun\u0105\u0142 r\u0119k\u0119 pod schody, na kt\u00f3rych siedzia\u0142 i z kt\u00f3rych udziela\u0142 porad ogrodniczych, i ku zaskoczeniu ojca Stefana wyj\u0105\u0142 szklan\u0105 butelk\u0119 z etykiet\u0105 Borjomi, zatkan\u0105 kawa\u0142kiem gazety.<\/p>\n

„Kiedy ty, ojcze, \u0142adowa\u0142e\u015b obornik, b\u0142aga\u0142em o niego Natali\u0119” – odpowiedzia\u0142 asystent na milcz\u0105ce pytanie ksi\u0119dza, sk\u0105d wzi\u0105\u0142 si\u0119 ten p\u0142yn, kt\u00f3rym nale\u017cy podzi\u0119kowa\u0107. – „Nie martw si\u0119, ojcze, to jest domowej roboty, nieszkodliwe”.<\/em><\/span><\/p>\n

Trzeba by\u0142o przynie\u015b\u0107 z refektarza chleb, cebul\u0119 i tradycyjny kawa\u0142ek boczku.<\/p>\n

Ojciec Stephen przeczyta\u0142 modlitw\u0119, skosztowa\u0142 kieliszka dzi\u0119kczynienia, porozmawia\u0142 troch\u0119 z dziadkiem o rzeczach duchowych i poszed\u0142 odpocz\u0105\u0107.<\/p>\n

Rankiem opat b\u0142ogos\u0142awiony wod\u0105 skierowa\u0142 si\u0119, by odprawi\u0107 nabo\u017ce\u0144stwo modlitewne.<\/p>\n

„B\u0142ogos\u0142awiony niech b\u0119dzie nasz B\u00f3g”… – zacz\u0119\u0142o kilku parafian, kt\u00f3rzy ju\u017c czekali.\u00a0<\/span><\/em><\/span><\/p>\n

Nabo\u017ce\u0144stwo przebieg\u0142o w nietypowy spos\u00f3b. W powietrzu czu\u0142o si\u0119 radosne przekonanie, \u017ce zacz\u0119\u0142o si\u0119 to, co w\u0142a\u015bciwe. Modlitwy jakby zosta\u0142y wypowiedziane po raz pierwszy i wzrasta\u0142y w pe\u0142ni swojej istoty.<\/p>\n

Chocia\u017c batiuszk\u0119 bola\u0142y mi\u0119\u015bnie n\u00f3g, a plecy nie prostowa\u0142y si\u0119 z \u0142atwo\u015bci\u0105, ojciec Stefan przypomnia\u0142 sobie nawet jednego ze \u015bwi\u0119tych patron\u00f3w, kt\u00f3ry powiedzia\u0142, \u017ce kiedy umys\u0142, cia\u0142o i dusza jednocze\u015bnie modl\u0105 si\u0119, nazywa si\u0119 to symfoni\u0105 modlitwy.<\/strong><\/span><\/p>\n

Krapi\u0105c konsekrowan\u0105 wod\u0105 ogr\u00f3d, ksi\u0105dz zwr\u00f3ci\u0142 uwag\u0119 na swoich parafian, a raczej na ich u\u015bmiechy i oczy. By\u0142y r\u00f3\u017cne. Niezwyk\u0142e.<\/p>\n

***<\/p>\n

Ojciec Stefan zacz\u0105\u0142 zauwa\u017ca\u0107, \u017ce coraz cz\u0119\u015bciej patrzy przez okno z o\u0142tarza na swoich nowych podopiecznych, na ogr\u00f3d warzywny, kt\u00f3ry wykopa\u0142 i u\u017cy\u017ani\u0142. Nawet gdy poletko jeszcze by\u0142o pod \u015bniegiem, ksi\u0105dz zacz\u0105\u0142 nakre\u015bla\u0107, co b\u0119dzie tam si\u0119 znajdowa\u0107.<\/p>\n

Kiedy wiosenne s\u0142o\u0144ce stopi\u0142o zim\u0119, a ziemia wysch\u0142a, zdecydowano w innych kwestiach: sk\u0105d wzi\u0105\u0107 nasiona i jak je prawid\u0142owo rozprowadzi\u0107 w nowym ogrodzie.<\/p>\n

Parafianie pomogli. Opowiadali, pokazywali, a nawet postanowili rozbi\u0107 grz\u0105dki i posadzi\u0107 niezb\u0119dne warzywa ich zdaniem.<\/p>\n

„M\u00f3j spowiednik pob\u0142ogos\u0142awi\u0142 mnie, abym sam wszystko uprawia\u0142!” – buntowa\u0142 si\u0119 batiuszka.\u00a0<\/span><\/em><\/span><\/p>\n

Pierwsze kie\u0142ki przysz\u0142ych zbior\u00f3w pojawi\u0142y si\u0119 w sam\u0105 por\u0119 na trzeci tydzie\u0144 Wielkiego Postu. <\/strong><\/span><\/p>\n

Wtedy problem zosta\u0142 ustalony. Trawa i chwasty, kt\u00f3re uniemo\u017cliwia\u0142y im wzrost i przysz\u0142e owocowanie, postanowi\u0142y pogrzeba\u0107 dobr\u0105 inicjatyw\u0119 opata w zarodku. Ojciec Stefan walczy\u0142 z nimi na kolanach, w gumowych kaloszach, kt\u00f3re uroczy\u015bcie wr\u0119czy\u0142 mu wsp\u00f3\u0142czuj\u0105cy asystent, kt\u00f3ry pomaga\u0142 organizowa\u0107 ogr\u00f3d.<\/p>\n

Parafianie, kt\u00f3rzy przybyli z miasta, r\u00f3wnie\u017c byli zaskoczeni, widz\u0105c ksi\u0119dza w ogrodzie na czworakach, traw\u0119 mi\u0119dzy cebulami, rzodkiewki i sadzonki pomidor\u00f3w. Miejscowi, kt\u00f3rzy pocz\u0105tkowo my\u015bleli, \u017ce ksi\u0105dz wariuje, stopniowo zmieniali zdanie, cho\u0107 nie rozumieli, dlaczego sam ksi\u0105dz Stefan robi to, co inni ch\u0119tnie zrobiliby bez przymusu.<\/p>\n

Kap\u0142an wi\u0119c nie tylko sta\u0142 si\u0119 tubylcem, ale zdecydowanie przemieni\u0142 si\u0119 w swojego.<\/strong><\/span><\/p>\n

Ksi\u0105dz s\u0142u\u017cy\u0142 wed\u0142ug ustalonego przez lata harmonogramu w tej parafii, ale zacz\u0105\u0142 zauwa\u017ca\u0107, \u017ce modlitwy nabiera\u0142y nowych znacze\u0144, \u017ce teraz by\u0142y „o wszystkich i o wszystkim”<\/em>, chocia\u017c w ko\u015bciele by\u0142o niewiele os\u00f3b.<\/p>\n

Pot\u0119pienie i niezadowolenie z tych, kt\u00f3rzy nie mog\u0105, z powodu trosk ogrodnik\u00f3w, przyj\u015b\u0107 na wszystkie nabo\u017ce\u0144stwa w \u015bwi\u0105tyni w dni wiosny i lata, jako\u015b min\u0119\u0142o samo…<\/strong><\/span><\/p>\n

I jak mo\u017cna by\u0107 smutnym, je\u015bli ksi\u0105dz Stefan ma tylko ma\u0142\u0105 dzia\u0142k\u0119, z dziesi\u0119cioma grz\u0105dkami, a oni maj\u0105 hektarowe plantacje?<\/p>\n

Powy\u017csza historia znaleziona zosta\u0142a na portalu Pravoslavie.ru\u00a0 Autorem jest Archiprezbiter Aleksander Awdiugin.<\/p>\n