Na piwko do Svetlogorska
Pierwsza wzmianka o osadzie pogańskiej zwanej wówczas Ruse-Moter pochodzi z 1258 roku. Ruse-Moter oznacza w tłumaczeniu ze staropruskiego „miejsce pochówku” albo „krawędź piwnic”. Mieszkańcy tej osady zajmowali się rybołówstwem i polowaniem.
Ruse-Moter położona była na północnym krańcu Półwyspu Sambijskiego, a jej mieszkańcy nazywali siebie Sembami. Nazwa Semland po raz pierwszy pojawiła się w 1073 roku, jako kraina zamieszkana przez Prusów.
W XIII wieku do osady przybyli rycerze zakonu krzyżackiego i to oni stoją za powstaniem jeziora nazwanego później Cichym blokując wpadający do jeziora potok Katzenbach. Na zaporze zainstalowali młyn, a w czasach Zakonu był to największy młyn na Ziemi. Powstałe jezioro nazwano wtedy Stawem Młyńskim (Mühlen-teich), a młynarstwo stało się głównym zajęciem mieszkańców wsi. Krzyżacki młyn działał jeszcze na początku XX wieku.
Jezioro Ciche (Тихое) – jak obecnie się zwie – miało nie więcej niż pół metra głębokości. W 1979 roku zbiornik został oczyszczony i pogłębiony, co umożliwiło postawienie stacji łodzi i zorganizowanie wynajmu katamaranów.
Svietlogorsk położony jest w parku leśnym. Starsze budynki w mieście przeplatają się z lasem, tzn. są oddzielone od sąsiednich budynków terenami leśnymi. Miasto od 1820 roku budowane było w ten sposób, wśród lasu. Z początkiem XX wieku zaczęło pojawiać się coraz więcej terenów o budowie ciągłej, gdzie pomiędzy domami nie ma drzew.
Las ten z niewielkimi dodatkami drzew ozdobnych, krzewów i roślin zielnych tworzy zieloną ozdobę Svietlogorska. Dominującymi gatunkami są sosna, świerk, modrzew, jodła, brzoza, lipa, dąb, buk, jesion, topola, klon i wiąz. Wśród roślin ozdobnych można tu znaleźć hortensję północnoamerykańską, magnolię, dąb piramidalny, dąb czerwony i inne gatunki tego rodzaju, buk czerwony, topolę Wilsona, forsycję japońską, wiele rododendronów różnych typów i winogron Wicha oplatający wieżę ciśnień, należącą do kliniki hydroterapii.
Z Kaliningradu do Svietlgorska (Светлогорск) można dojechać autobusem nr 118 z dworca autobusowego Juznyj Kaliningrad (Южный Вокзал). Czas podróży autobusem: 70-75 minut. 118 jedzie do stacji Swietłogorsk-2, gdzie zmierza większość turystów, bo to blisko morza.
Stacja kolejowa Svetlogorsk II to centralny obszar turystyczny, położony bliżej morza, gdzie skupia się większość sanatoriów, hoteli, restauracji. Swietłogorsk I to dzielnica mieszkaniowa z hipermarketem Victoria i dużym kompleksem sportowo-zdrowotnym z basenem.
Z okazji słonecznej pogody wybraliśmy się szybką decyzją na plażę, czyli „gdzieś nad może”. Padło na Svetlogorsk. Tam jednak – jak się okazało – plaża nie jest dostępna, a co się tam dzieje zobaczyć można na filmie: Svetlogorsk: budowa na plaży.
Nie zmartwiło nas to zbytnio, gdyż okazało się, że nie jest wcale tak ciepło. I ogólnie – widząc lokalsów ubierających się z początkiem września w zimowe kurtki i bluzy – zdecydowaliśmy, że w tym regionie to jednak schowamy na przyszły rok nasze stroje kąpielowe.
Przespacerowaliśmy się po letniskowym miasteczku akcentując na spacer wokół jeziora.
Przyznam otwarcie, że nie byliśmy w centralnym punkcie miasta, gdzie podobno można spotkać najsłynniejszego na świecie ulicznego dmuchacza szkła. Nie ujęliśmy też wielu interesujących rzeźb, których jest tutaj mnóstwo, gdyż Svetlogorsk jest od kilku stuleci miastem sztuki.
Kilka zadziwiających rzeźb oraz główna promenada miasteczka wpadło jednak w nasz obiektyw i tym samym zapraszam do obejrzenia powyższej relacji filmowej.
