Nepalska dusza: kult Shivalinga

Nepalska dusza: kult Shivalinga

Zgodnie z hinduskim kultem pudża dla Shivy odprawiana jest każdego dnia rano i wieczorem.

Ofiarowuje się to, co przynosi dobre wrażenia w zimnym regionie przedgórzy Himalajów – światło, czystą wodę, zapach kadzideł, kwiaty, ogień i smakołyki. Powszechnie czczony jest lingam – symbol Shivy – jako źródło mocy i symbol wspaniałości.

Życie społeczne Hindusów w dawnych czasach nie niosło konfliktów w tak wielkim stopniu jak współcześnie. Wspaniałość Shivy i piękno Parvati – jego małżonki – były wysławiane nie tylko w czasie pudży, ale i w domowym ognisku w osobach członków rodziny. Każdy mężczyzna postrzegał swą żonę jako piękną i mądrą Parvati, a każda kobieta czciła swego wybranka jako Shivę.

Tym samym w społeczeństwie powszechnie panowała równość – każdy był równie sprawiedliwie obdarzony przez życie. Ponieważ więc takie emocje jak zazdrość i zawiść nie istniały w tym stopniu co teraz – seksualizm nie był tematem tabu. Nie było związanego z tym napięcia, zjawisk gwałtów i cudzołóstwa oraz upartego dążenia do władzy.

Oczywiście, wojny na przestrzeni czasów wydarzały się, jednak odsetek dusz, których pognały tego rzędu emocje był dużo mniejszy. Do czasu nastania ery Kali Yugi. Współcześnie kult Shivy i Parvati jest wciąż obecny, jednak wpływ Kali Yugi powoduje, że moc Shivy trwa w mocno okrojonej formie.

Znana jest pewna legenda związana z powstaniem świątyni Pashupatinath w Dolinie Kathmandu. Zgodnie z nią pewnego dnia Vishnu przyjął formę Buddy i medytował na szczycie góry Mandihatu. Wokół niego płonął ogień, zaś na szczycie jego głowy jaśniało Słońce. Medytacja Vishnu była tak intensywna, że w jej efekcie powstała rzeka Manimati.

Przed medytującym Buddą pojawiła się Parvati w formie dakinii buddyjskiej Vajrayogini. Ofiarowała ona Buddzie dobrodziejstwo, satysfakcję i przyjemność.

Zgodnie z tą legendą, Budda wyraził pragnienie, by praktykujący buddyzm zamieszkiwali święty region Doliny Kathmandu. Parvati składając Buddzie swą ofiarę rzekła, że w tym świętym miejscu wyznawcy Hindu i buddyści zawsze będą żyć w harmonii. Potem poprosiła go, by u zbiegu rzek Bagmati i Manimati ustawił święty lingam stanowiący symbol mocy i pokoju. Wówczas Budda ustanowił w tym miejscu Karunikeshvara.

Tu gdzie współcześnie stoi świątynia Pashupatinath powstało złote miasto nazwane Maheshvarepuri lub Pashupatipuri. Pośrodku stał lśniący złotem lingam. Pod koniec ery Dvapara Yuga złote miasto zaczęło zmieniać się w kamień, spróchniałe drewno i glinę. Z nadejściem Kali Yugi lśniący lingam pogrążył się głęboko w ziemi.

Po wielu latach lingam odnalazła Kamadhenu, spełniająca życzenia krowa, która schroniła się w jaskini w górach Chandravan. Każdego dnia Kamadenu schodziła w dolinę do miejsca, gdzie leżał zakopany lingam i ofiarowała ziemi swoje mleko. Po wielu latach ludzie spostrzegli Kamdenu powtarzającą swój codzienny zwyczaj.

Dochodząc przyczyn odnaleźli w ziemi święty lingam uwalniający od grzechów oraz kręgu narodzin i śmierci.

Od tej pory lingam stanowi dla ludzi jedyne – w czasach Kali Yugi – ogniwo łączące ich byt z doskonałością, czystością i mocą.

Wycieczka do Pashupatinath Temple, Kathmandu – kilka dni przed Shivaratri sadhu zaczynają się zbierać w świątyni

Artykuły powiązane

Zostaw komentarz

Войти с помощью: