Tulsi czyli święta bazylia

Tulsi czyli święta bazylia

Tulasi zawiera silne antyutleniacze, ma właściwości antybakteryjne, przeciwwirusowe, przeciwcukrzycowe, przeciwmalaryczne, przeciwalergiczne, adaptogenne i odpornościowe, ponadto nadaje napojom odświeżający ale delikatny smak.

Roślina wykazuje duże zróżnicowanie w zależności od rodzaju gleby, opadów deszczu i miejsca, w którym rośnie. Rosnące środowisko ma wpływ na rozmiar ziela, jego siłę i efektywność medyczną.

Tulasi ma aromat słodko-ostry, lekko cierpki, przypominający połączenie mięty i goździka – zależny także od warunków środowiskowych.

To jeden z wielu gatunków bazylii. Bazylia – czyli Ocimum jest rodzajem obejmującym około 35 gatunków. Należą one do rodziny Lamiaceae – tej samej w której znajdują się miedzy innymi nasza rodzima mięta, szałwia, melisa, oregano.

Niektóre gatunki Ocimum:

Ocimum basilicum – zwana bazylią słodką, bazylią wonną; powszechnie uprawiana w Polsce i w Europie, stosowana w kuchni.

Ocimum campechianum – bazylia pospolita wywodząca się z regionów Ameryki Południowej, Środkowej, Półwyspu Indyjskiego, znana w Brazylii pod nazwą alfavaca. Roślina o gładkich aromatycznych, jasnozielonych listkach stosowana jako domieszka w napojach ayahuasca, powszechnie uprawiana w Polsce.

Ocimum americanum – bazylia amerykańska, oryginalnie pochodzi z Afryki i Azji; ziele o limonkowym aromacie używane do przyprawiania dań rybnych i owoców morza.

Ocimum gratissimum – bazylia eugenolowa, zwana też afrykańską lub dziką leszczyną. Naturalnie występuje w Afryce i Azji, uprawiana powszechnie, także w Polsce ze względu na swoje właściwości lecznicze.

Ocimum tenuiflorum, Ocimum sanctum – bazylia azjatycka, święta bazylia, tulsi, thulsi, tulasi; pochodzi z tropikalnej Azji.

Dlaczego Hindusi nazywają ta roślinę świętą?

Tulasi jest wszechobecna w tradycji hinduistycznej. Jest czczona jako uosobienie Lakszmi.

Padmapurana, starożytny indyjski tekst medyczny liczący sobie pięć tysięcy lat stwierdza: „Liście, kwiaty, owoce, korzeń, łodyga i gałązki – wszystkie elementy tulasi są święte, nawet gleba na której wzrasta roślina.” W języku sanskrytu słowo tulasi znaczy “nieporównywalna.” W przeciwieństwie do innych ziół, które uważane są za posłane na użytek ludzkości, tulasi uważa się za wcielenie samej Lakshmi. Każde ofiarowanie dla niej jest niekompletne bez ziela tulasi.

W Indiach rozpoznaje się cztery główne odmiany Ocimum:
Krishna Tulasi (należąca do Ocimum sanctum) o liściach ciemnoczerwonych,
Rama Tulasi ( należąca do Ocimum sanctum) o ciemnoczerwonej łodydze,
Kapoor Tulasi ( należąca do Ocimum sanctum) o zielonych liściach,
Vana Tulasi ( należąca do Ocimum gratissimum) porastająca dziko region Himalajów.

Podczas gdy bhaktowie Lorda Visnu czczą tulasi jako wcielenie Lakszmi, wyznawcy Ramy czczą je jako wcielenie Sity. Wielbiciele Krishny uważają zioło za ciało Vrinda, Radha czy Rukmani. Uważane jest ono także za inkarnację Kalyani, Vishnu Priye i Mokshy.

 

Od ponad 5000 lat stosowana jest w medycynie ajurwedyjskiej. Charaka Samhita – najstarszy z trzech zachowanych traktatów medycznych – podaje, że ziele stanowi antidotum na zatrucia, lekarstwo na choroby nerek i zapalenia stawów, środek zapobiegający zakażeniom przez komary i łagodzący ukąszenia insektów a także czynnik oczyszczający zanieczyszczone powietrze.

Mitologia

Zgodnie z klasycznym mitem Mahabharaty o ubijaniu kosmicznego oceanu – Samudra Manthana – devowie wraz z asurami utworzyli sojusz, aby razem wytworzyć amritę – nektar nieśmiertelności – i podzielić go miedzy sobą. Wspólnie więc przez wiele stuleci ubijali ocean aby uzyskać amritę tak jak uzyskuje się masło z mleka.

Jednak Lord Vishnu wyznał devom, że przeznaczył ów nektar dla nich samych. Zanim ostatecznie pojawił się upragniony napój, z oceanu zaczęły wyłaniać się, pośród licznych skarbów niezwykłej urody nimfy zrodzone z wody. Wkrótce Lord Vishnu także wyłonił się on z oceanu i przekazał amritę devom.

Wówczas z oceanu wyłoniła się przepiękna Lakshmi i wszyscy zgromadzeni znaleźli się pod wrażeniem jej niesamowitej urody. Ona zaś uwieńczyła Vishnu girlandą kwiatów wybierając go sobie na męża. Mówi się, że Lord Vishnu był tak bardzo pod wrażeniem jej szczerości, pobożności i prawości, że pobłogosławił ją łaską odwiecznego czczenia przez ludzi w formie zioła tulasi. Od tej pory ziele tulasi uważane jest za formę obecności samej Lakshmi w ludzkim świecie.

Tulasi jest szeroko stosowana w celu zachowania duchowej czystości. Nazywana jest Bhutagni, co oznacza “niszczyciel złych duchów”, dlatego używa się jej w celu ochrony duszy zmarłego podczas ceremonii śmierci.
Jest ona szeroko używana do utrzymania czystości rytuałów, obecność ziela podczas rytuału niesie gwarancję powodzenia we wznoszonych modłach.

Aby zapewnić przejście umierającej osoby do niebiańskich królestw, do jej ust wkłada się ziele thulsi.
Podczas zaćmienia zjada się liście thulsi w celu uniknięcia psychicznego zanieczyszczenia. W tym czasie także umieszcza się je w gotowanej żywności i przechowywanej wodzie aby uniknąć zatrucia.
Stosy pogrzebowe powinny zawierać drewno tulsi – uosobienie Bhutagni, niszczyciela demonów – w celu ochrony ducha umarłych.

Gałązki i liście thulsi wiesza się w progu domu, aby uniknąć kłopotów i dokuczliwych duchów.
Zasadniczo obecność rośliny w domu gwarantuje spokój i harmonię.

Właściwości medyczne

Każda część rośliny ma wartość terapeutyczną. Szczególnie użyteczne są liście tulasi – wzmacniają one żołądek i wywołują obfite pocenie się, mogą także leczyć różne rodzaje gorączki.
Wykorzystuje się je do przyrządzania uspokajających toników, ekstraktów obniżających ciśnienie krwi i jako składnik syropu przeciwkaszlowego.
Żucie liści tulasi działa przeciwgrypowo i przeciwkaszlowo.

W badaniach prowadzonych na populacjach szczurów i myszy wykryto zmniejszenie płodności przez zatrzymanie spermatogenezy u osobników męskich i skracanie czasu owulacji u żeńskich co wskazuje na właściwości antykoncepcyjne ziela.

Dalsze właściwości rośliny wskazują jeszcze inne cechy lecznicze i zapobiegawcze:

Preparaty na bazie tulsi hamują aktywność bakterii E.coli, B.anthracis, M. tuberculosis i innych patogenów. 
Mają również działanie larwobójcze w przypadku zakażeń ze strony komarów rodzaju Culex, co pociąga właściwości hamujące rozwój dengi / malarii.

Zastosowanie tulasi zmniejsza poziom cholesterolu we krwi oraz leczy choroby serca,
łagodzi biegunkę i wymioty u dzieci.

Dzieciom zawiesza się na szyi wianek z ziela thulsi wierząc, że to zapobiega chorobom gardła.

Thulsi jest też stosowana w leczeniu:

  • infekcji jamy ustnej i zębów,
  • infekcji skórnych,
  • infekcji oczu i zaburzeń widzenia – jak na przykład zaćma, 
  • oraz bólów głowy.

Ostatnie badania wykazały, że ziele może chronić przed zatruciem promieniowaniem a także naprawić komórki uszkodzone z powodu promieniowania.

Zastosowanie domowe

Aromat tej rośliny działa jako środek odstraszający owady, na przykład komary.
Swym zapachem odstrasza węże i dlatego wiele osób w Indiach pielęgnuje tulasi wokół swych domostw.

Przygotowanie napoju

W czasie sezonu deszczowego stosuje się ochronę przeciwko zakażeniom dengą / malarią za pomocą herbaty oczyszczającej na bazie tulsi:
wywar z tulsi zaparza się ze sproszkowanym kardamonem – taki preparat należy zagotować z mlekiem w ilości 1:1 i osłodzić.

Napój ten – spożywany co dwie godziny – stosowany jest także w celu zbicia gorączki zarówno u dzieci jak i dorosłych.

Artykuły powiązane

Zostaw komentarz

Войти с помощью: